Archive for februari, 2014

feb
28
2014

Hugo Brandt Corstius overleden

In Amsterdam is de schrijver en columnist Hugo Brandt Corstius (78) overleden. Dat heeft zijn familie bekendgemaakt.

In een persbericht schrijft zijn uitgever Querido: “Wij rouwen om de dood van deze geniale letter- en woordkunstenaar, die samen met zijn vele pseudoniemen gedurende vijftig jaar verbonden was aan de uitgeverij”.

Hugo Brandt Corstius had drie kinderen, onder wie de bekende journalisten Aaf Brandt Corstius en Jelle Brandt Corstius.

Lees hier verder.

feb
27
2014

Ijsberen-dag

Het is vandaag de internationale dag van de ijsbeer. Vanzelfsprekend. Elke dag van de kalender staat wel iets of iemand centraal. Als het meezit, telt een dag meerdere bijzonderheden. Zo doen we dat. For every season, turn, turn, turn! Nadat we in de zestiende eeuw de heiligen uit de kerkgebouwen hebben geslagen, is het hard achteruit gegaan met ons collectieve religieus bewustzijn. We hebben als mensheid ‘iets’ nodig om bij stil te staan.

En als dat niet meer iets met de kerk te maken heeft, zoeken we onze eigen heiligen.

Desnoods ijsheiligen.

Ijsberen-dag.

Polar Bear Day. Geen idee waarom de dag van de ijsbeer eind februari valt. Er is ook geen enkele link te vinden met ‘s werelds bekendste ijsbeer, de Duitse Knut.

Toen ik in Berlijn naar het Bonhoefferhaus ging, werden wij – vier Amerikanen uit Dallas, Texas, Sergio en ik – rondgeleid door Knut Hämmerling. Hij had niets te maken met zijn witte naamgenoot. Opmerkelijk vond ik het wel. Knut als gids bij een kerkelijk leider en Knut als knuffel-ijsbeer.

Brian May, de sympathieke gitarist van Queen, vormde met Queen-drummer Roger Taylor en bassist Tim Staffel ooit de popgroep Smile. Voor deze gelegenheidsformatie schreef en zong May het nummer Polar Bear. I guess I’ll learn to look / without a grasping hand / minor contentment wears a smile / I love her from where I lie / He’s not for, not for, not for sale / not for sale.

Een jaar later werd Staffel vervangen door zanger Freddie Mercury. Weer wat later voegde ‘Deacon’ John Deacon zich bij de band, dat al even verder ging onder de nieuwe naam ‘Queen’.

En dat alles op een dag als vandaag.

Ijsberen-dag.

feb
26
2014

Paco is niet meer

Gitaarvirtuoos Paco de Lucia is overleden. De Spanjaard was nog maar 66 jaar jong. Ik herinner me een cd van hem, samen met zijn vrienden Al Di Meola en John McLaughlin – een cd met een zwarte hoes waarop in rood, groen en geel de namen van de gitaristen stonden vermeld. Jarenlang dacht ik dat De Lucia het flamenco-gedeelte van Innuendo van Queen tot zijn rekening nam. Maar dat is onjuist – Steve Howe verzorgde dit akoestische gedeelte.

Paco de Lucia. Held van beroep

feb
25
2014

Marcos

Ja hoor, Leeuwarden heeft het nieuws weer gehaald. Maar dan op een negatieve manier. Hoewel, Leeuwarden zelf staat niet zozeer in de belangstelling van het nieuws – het is eerder een geografische duiding van de stad. Nee, het gaat in het nieuws om Harkema. Bekend om de Harkemase Boys, waar wijlen Fritz Korbach een van zijn laatste trainingsklussen deed.

Harkema is ook het dorp van Marcos van der Ploeg is getogen, als Braziliaans adoptiejongetje. Die is nu in het nieuws als een sort-of ‘Bonny and Clyde’, met een 19-jarig meisje. De NOS, neerlands staatsnieuwsdienst, maakte vandaag een verhaal over Marcos. Uit Harkema. Maar van dat meisje horen we niets. Geen portret zoals bij Marcos.

Zou er uit Friesland iets goeds kunnen komen?

feb
25
2014

Moeders springen niet van flats

Gisteravond zond de Vara de documentaire ‘Moeders springen niet van flats’ uit. Elena Lindemans gaat in deze documentaire op zoek naar het verhaal van haar moeder. Zij was psychisch zó ziek, dat euthanasie de enige oplossing voor haar leven was. Toen artsen euthanasie weigerden, besloot moeder Lindemans zelf haar leven te beëindigen.

‘Mag ik nog een knuf?’ vroeg Elena’s moeder, elf jaar geleden. Daarna stapte ze de auto in, reed vanuit Appelscha naar Heerenveen en zocht de Muntflat op. In één van die drie flats, ging de moeder naar de elfde verdieping. En sprong daar naar beneden.

Dit soort documentaires zijn altijd bijzonder. Zeker als het onderwerp heel dicht bij de documentairemaker staat. Emoties liggen op de loer. Het bijzondere persoonlijke verhaal wordt gedeeld met de hele wereld.

Dat Elena’s moeder in Heerenveen zelfmoord pleegde, vond ik een bijzonder detail. Ik ben geboren en getogen in het Friese Haagje. De omgeving herkende ik op mijn duimpje. Alleen daarom al wilde ik de documentaire zien. Wat herkende ik? En kon ik me voorstellen hoe iemand op de grond lag bij de flat?

Er was echter één vraag die onbeantwoord bleef. Waarom ging mevrouw Lindemans naar Heerenveen? Welke relatie had zij met deze plaats? Waarom had ze juist deze flats uitgekozen om zich van het leven te beroven?

Deze antwoorden heb ik niet gehoord. Maar misschien komt Lindemans met een vervolg.

feb
24
2014

Lente

Het moet nog lente worden (volgens de kalender en volgens de meteorologen), maar ik merk in februari al vaak de verandering. Ongeacht hoe de winter verloopt. Vanaf half februari hangt het namelijk al in de lucht. Letterlijk.

Natuurlijk, de dagen worden langer.

Maar dat is al vanaf kerst zo.

Nee, ik merk het aan de lucht. Alsof de pollen al in de lucht zweven. Niet dat ik last heb van hooikoorts. Maar ik ruik dat de lucht zich aanpast aan wat komen gaat. ‘Het hangt in de lucht’ zal wel hier vandaan komen.

Alsof eerst de lucht de ramen heeft opengezet, voordat de grond zich daadwerkelijk overgeeft aan het nieuwe leven.

feb
23
2014

BLØF – Radio Berlijn

Overal
Waar de wind me naartoe brengt
Bescherm je mij
En begeleid je mij
En iedere keer
Als onze wegen zich scheiden
Leid je mij
O, je bent bij mij
O, je blijft dichtbij

Radio Berlijn
Draag wat ik voel terug naar huis toe
Waar de dingen zijn
Zoals ze altijd mogen blijven

Diep in mijn ziel
Zit alles binnenstebuiten
Onderhuids
O, het moet eruit
O, ik schreeuw het uit

Radio Berlijn
Draag wat ik voel terug naar huis toe
Waar de dingen zijn
Zoals ze altijd mogen blijven

Radio Berlijn
Draag wat ik voel heel de wereld over
waar het dan verdwijnt
Als sneeuw voor de eeuwige zon

Radio Berlijn
Draag wat ik voel terug naar huis toe
Waar de dingen zijn
Zoals ze altijd mogen blijven

Radio Berlijn
Draag wat ik voel heel de wereld over
waar het dan verdwijnt
Als sneeuw voor de eeuwige zon

 

© BLØF , 2011

feb
22
2014

Boek: Willem de Vink – Getekend

9789058290434_130_188-500x500

 

‘Getekend’ is de autobiografie van Willem de Vink. Een titel die de lading dekt: enerzijds gaat het om De Vinks passie voor tekenen, anderzijds verwijst de titel naar zijn jeugd, waarin hij getekend voor het leven ging. Vader De Vink zorgde voor een permanente spanning in het gezin.

In ‘Getekend’ beschrijft De Vink zijn jeugd. Gedomineerd door zijn vader, die zonder aanwijsbare reden uit zijn slof kon schieten, waarna voor dagen de spanning overheerste. Een evangelisch milieu, met charismatische leiders, waar uiteindelijk ook het heil niet was. Wanneer vader en moeder De Vink besluiten te scheiden, wordt hen dat niet in dank afgenomen door de evangelischen. Wel door de kinderen, die blij zijn dat de bron van de spanning het huis uit moet.

Korte tijd na de scheiding trekt Willem in bij Jong En Vrij, een evangelisatie-organisatie waar Willem de tekeningen voor verzorgd. Tegen zijn zin in krijgt hij bij deze organisatie meer en meer verantwoordelijkheden, waar Willem zich in het begin flink tegen verzet. Hij is immers de tekenaar, niet een manusje van alles.

Bij Jong en Vrij leert Willem zichzelf kennen. De manier waarop hij naar de wereld kijkt. En hoe dat is gevormd, getekend door zijn opvoeding. Hij houdt zichzelf op afstand, opent zich niet en maakt weinig tot geen contact met zijn collega’s en studenten die bij Jong en Vrij twee jaar inwendig wonen alvorens de wereld in te gaan.

Dit wordt anders als Willem op zijn nummer wordt gezet door onder meer de baas van Jong en Vrij. Meer en meer kruipt de tekenaar uit zijn schulp en knoopt contacten aan. Hij krijgt zelfs oog voor de meisjes die over de vloer komen. Bij voorkeur meisjes in een strakke spijkerbroek.

Langzamerhand leert Willem de Bijbel in zijn volledigheid kennen (evangelischen hebben sterk de neiging om vooral passende Bijbelteksten te zoeken voor een eigen boodschap), en krijgt hij zicht op het oorlogsverleden van zijn vader. Deze twee zaken resulteren in verzoening tussen vader en zoon.

Een eerlijk en openhartig relaas.

 

N.a.v.: Willem de Vink – Getekend, Uitgeverij Barnabas Heerenveen, eerste druk 1999

feb
21
2014

Fietsen

 

Het ziekenhuis is een plek om beter te worden. Maar ook om gezond te blijven. Zo zag ik in het UMC in Utrecht een hoekje staan om je elektrische apparaten aan op te laden. Maar enkel de oplader in het stopcontact steken was niet voldoende. Om stroom op te wekken, moest je zelf fietsen.

Omdat mijn telefoon bijna leeg was, vond ik het een goed idee om de actieve oplader in actie te zetten. En warempel, als ik fietste, laadde mijn telefoon op. Maar wanneer ik mijn taak verzaakte, stopte het opladen.

Het viel me op hoe uitzonderlijk het beeld moet zijn geweest. Wie mij passeerde, keek mij aan alsof ik een natuurverschijnsel was. Een man op een fiets, zonder dat hij vooruit kwam. Dat is wonderlijk, nietwaar? Op z’n minst de moeite van het bekijken waard.

Tot ze ontdekten dat de man op de fiets terugkeek. Dan hadden ze niets gezien en keken ze weer vooruit en waren ze geconcentreerd op hun eigen gesprek.

Wij zullen doorgaan.

feb
20
2014

Ramsj: Govert Schilling – Gratis maar niet goedkoop

Dagblad De Pers was tussen 2007 en 2012 een gratis krant, die zich onderscheidde van Metro en Spits door kwaliteitsjournalistiek. Een idealistisch beeld van initiatiefnemer en uitgever Cornelis van den Berg. Een geduchte concurrent was de krant wel voor de twee ‘ANP-krantjes’, maar haalbaar was De Pers helaas niet.

Over de totstandkoming van deze gratis ochtendkrant schreef planeetkenner Govert Schilling in 2010 het boek ‘Gratis maar niet goedkoop’. De titel is een verwijzing naar de ondertitel van de krant. Een makkelijk leesbaar boek, overigens. In heldere taal legt Schilling uit hoe het enthousiasme van Van den Berg bijvoorbeeld miljardair Marcel Boekhoorn over de streep haalde om in dit onzekere avontuur te stappen.

Hoe jonge journalisten in spé zonder begeleiding het vak moesten leren. Dat adverteerders De Pers niet zagen zitten. En hoe onderling het wantrouwen groeide richting de hoofdredactie.

Leuk is het in cursief geschreven ‘gedachte-experiment’, waarbij Schilling de gedachten van de betreffende persoon “weergeeft”.

Het boek is vooral een reconstructie van de totstandkoming van De Pers. Een observerend verhaal. Er wordt niet met de vinger gewezen wie verantwoordelijk is voor de slechte verhoudingen op de redactie of het immer uitgeven van geld dat er niet is.

Er wordt niet uitgelegd waarom adverteerders niets zagen in De Pers. Dat is jammer, want een nieuw concept voor een gratis kwaliteitskrant moet zichzelf dus uitvinden – los van ‘Gratis maar niet goedkoop’. En wat was precies de rol van Schilling zelf in de rollercoaster van de redactie?

Inmiddels is het boekje van Schilling ingehaald door de werkelijkheid. Dagblad De Pers is definitief verdwenen. De Pers is historie, wel een mooie historie.

Heeft deze krant dan niets opgeleverd? In ieder geval is een aantal redacteuren doorgebroken mede dankzij de gratis ochtendkrant. Denk bijvoorbeeld aan Myrthe Hilkens – het goedgebekte lekkerding van de journalistiek én de PvdA – en Kustaw Bessems. Of columnist Peter Middendorp. Oorlogsverslaggever Arnold Karskens. En alleskunner Nico Dijkshoorn.

‘Gratis maar niet goedkoop’. De Pers is onbetaalbaar gebleken.

 

N.a.v.: Govert Schilling – Gratis maar niet goedkoop. De kostbare wording van Dagblad De Pers, Uitgeverij Athanaeum Amsterdam, 211 bladzijden, eerste druk 2010