Archive for maart, 2014

mrt
13
2014

Het theater, de brief en de waarheid

Afgelopen dinsdag schreef ik over Bookcrossing.com, het initiatief om een boek aan elkaar uit te lenen. Ik had na afloop van een informatiebijeenkomst over Kulturele Haadstêd, de avond ervoor, het boekje ‘Het theater, de brief en de waarheid’ van Harry Mulisch gevonden in de Harmonie (lange zin – te lang?).

Voor een vergadering in den lande reisde ik afgelopen dinsdag met de trein van Leeuwarden naar Heerenveen. In die trein heb ik het boekje achtergelaten. Misschien heeft iemand het exemplaar gevonden. Ik weet het niet.

Harry Mulisch is weer onderweg. Zoals altijd, eigenlijk.

mrt
12
2014

Geef ons heden ons dagelijks brood

Biddag. Het is vandaag de tweede woensdag van maart. Voor veel protestantse kerken betekent dat Biddag voor Gewas en Arbeid. Waar ik gelijk aan moet denken, is een zin uit het Onze Vader: Geef ons heden ons dagelijks brood. In de Nieuwe Bijbelvertaling heeft deze bede aan kracht ingeleverd, dat moet gezegd. Geef ons vandaag het brood dat we nodig hebben. Dat klinkt te vrijblijvend.

mrt
11
2014

Bookcrossing

Gisteren was ik voor een soort feestje in de Harmonie in Leeuwarden. Bij het verlaten van het theater, keek ik nog even in de banners met folders over nieuwe voorstellingen. Zo wordt onder meer reclame gemaakt voor Tim Knol (weer terug), Ilse DeLange, Who’s afraid of Virginia Woolf?, en William Shakespeare’s Julius Ceasar (Kunnen woorden doden?).

Maar het meest opvallende in die reclamezuilen was een boekje. Het Boekenweekgeschenk uit 2000. Het theater, de brief en de waarheid van wijlen Harry Mulisch.

De cover van het boek wordt ontsierd door een sticker. ‘Ik ben een gratis boek’, lees ik. Dit boekje maakt onderdeel uit van Bookcrossing,com, een internationale boekenclub. Het idee van deze boekenclub is dat je het gelezen boek volgt. Elk boek van Bookcrossing.com staat in een database op de website, met een BCID-code. Via die code is het boek weer te achterhalen.

Mijn boek is eind februari door ‘miekster’ uit Leeuwarden. Ik ken haar niet. Zij mij ook niet. Dat doet er ook niet toe. Het gaat om het delen van dit gratis boek.

Het concept doet me denken aan de Little Free Library, een vogelhuisje aan de kant van de weg waar boeken geruild kunnen worden. Ik schreef er afgelopen najaar een verhaal over in de Friesland Post. Een leuk idee om de ontlezing tegen te gaan.

Of dit soort ideeën de wereld verbeteren, weet ik niet.

We zullen het zien.

mrt
10
2014

Culturele Hoofdstad

In de Harmonie in Leeuwarden was aan het einde van de middag een informatiebijeenkomst over Culturele Hoofdstad. De voormalige Hofstad is in 2018 het Europese centrum van alle cultuur. Een mooie titel – maar wie weet wie de Culturele Hoofdstad van dit jaar is?

mrt
09
2014

Zomer in de Prinstentuin

De lente lijkt definitief door te breken. We prijzen onszelf gelukkig, gezien de berichten op Twitter. Alsof we recht hebben op dit jaargetijde, vooral na de kwakkelende winter. Alsof we ons niet beseffen dat we ook in de wisseling van de seizoenen afhankelijk zijn van de Schepper. Dat laten we maar achterwege. We vinden dat de lente moet komen. Voor ons, mensheid. Omdat het ‘moet’.

mrt
08
2014

Boek: Tom Willems – Laat mij vandaag vergeten tot morgen

scan286

Laat mij vandaag vergeten tot morgen is inmiddels alweer het vierde boek van Tom Willems, blogger van ‘Bob Dylan in (het) Nederland(s)’. Dit boek gaat verder waar het vorige boek van de schrijver ophoudt: met het doorgeven van ideeën, gedachten en aantekeningen over Dylan.

Via die aantekeningen neemt Willems de lezer mee in de wereld van iemand die bezeten is van Dylan. Het boek ‘Vandaag’ is dan ook geen biografie over het ‘fenomeen’ uit Amerika. De flaptekst meldt dat de auteur zijn lezers meeneemt ‘naar platenbeurzen en kringloopwinkels, door de Nederlandse literatuur en uiteraard langs de platenkast, altijd op zoek naar meer details. Details die helpen bij het begrijpen van de kracht van Bob Dylans muziek’.

Dat eerste klopt zeker, de lezer gaat mee op zoek langs met name de uitverkoop van de grote en kleine zaken. Op zoek naar details. Maar of die details helpen om Dylans krachtige muziek te begrijpen? Wordt de tekst of de muziek van de zanger en tekstschrijver beter of slechter als je een Franse of Afrikaanse persing hebt? Wat is de zeggingskracht van een wel of niet weggepoetst kuchje in een nummer?

Voor een gemiddelde Dylan-liefhebber maakt zoiets niet uit. Voor hem gelden die details niet, maar is het algemene van de Amerikaan van belang. Maar voor wie een verzamelaar is, maken de kleine dingen wel iets uit. Voor die verzamelaars is Laat mij vandaag vergeten tot morgen interessant. Want er is altijd meer te vinden.

De titel van het boek komt uit de Dylan-klassieker Mr. Tambourine Man. Misschien vormt dit lied een soort morfine, Willems schrijft tussen de regels door over zijn rugklachten, die hem fysiek slopen.

Als laatste: hoe zit het met die bloemlezing met teksten over Dylan? Willems heeft plannen, maar na het lezen van deze aantekeningen zijn die plannen nog toekomstmuziek. Ik ben benieuwd naar de uitwerking van die bloemlezing.

N.a.v.: Tom Willems – Laat mij vandaag vergeten tot morgen, Uitgeverij Bravenewbooks.nl (Bol.com), eerste druk 2014

mrt
07
2014

Chocola

Al eens eerder heb ik eens geschreven over de zin en noodzaak van chocola. Naar verluidt is pure chocola (met een cacaopercentage van meer dan 70 %) gezonder dan fruit en groente. Ik neem het ter kennisgeving aan. Cacao sluit groente en fruit niet uit, vanzelfsprekend. Vermoedelijk zijn deze natuurlijke producten complementair aan elkaar.

In chocola zitten namelijk stofjes die goed zijn voor je lichaam. De antioxidanten voorkomen dat je van binnen roest, bijvoorbeeld. En zo zijn meer ingrediënten goed voor lijf en leden. Uiteraard met mate, want overdaad schaadt: in 100 gram cacao zit al 500 calorieën. In de beperking toont zich de meester.

Ik was blij verrast toen ‘Leven’, een bijlage van het Nederlands Dagblad© onlangs integraal een blog overnam over chocola. Het blog werd geschreven door Joelle (keukenprinses en journaliste. Houdt van God en manlief) voor het meidenblog Huis van Belle. Nu ben ik geen meisje, keukenprinses of liefhebber van ‘manlief’, maar zo’n blog sprak me wel aan.

Is het geloofwaardig als ik zeg dat mijn oog puur bij geval op dit artikel viel?

Neem het maar van mij aan, want aldus geschiedde.

Een herkenbaar verhaal van Joelle. Omdat het redelijk overeen kwam met mijn eigen onderzoekje. Leuk te lezen dat mijn verhaal door een externe collega wordt bevestigd. Het hoeft geen betoog dat ik kort na het lezen van dit blog weer naar de supermarkt ging en voor een paar dubbeltjes een reepje pure chocolade ging halen.

Om elke dag een stukje op te peuzelen.

Uiteraard, met mate.

Maar wel genieten.

mrt
06
2014

Kijken en bekeken worden

Het valt niet mee om onopgemerkt door de stad te lopen. Bij elke wandeling valt me op hoe de mensen naar me kijken. Ik denk dat het opvalt omdat ze naar mij kijken. De manier waarop andere Leeuwarders naar andere Leeuwarders kijken, weet ik natuurlijk niet. In ieder geval niet op de manier waarop men naar mij kijkt.

Sommigen kijken als een figurant die net de opdracht kreeg om vooral niet in de camera te kijken. Zij kijken ‘heel natuurlijk’ gewoon voor zich uit. Hoewel ze nog wel vanuit de ooghoeken naar me kijken, of ik er nog wel ben. Of te checken of ik het inderdaad ben.

Alsof ik een bekende Leeuwarder ben.

Anderen kijken je aan, alsof je brandend water bent. Tot het moment komt dat de beide oogparen elkaar treffen. Plots kijkt de ander weer voor zich uit. Betrapt.

Je moet er maar tegen kunnen.

Het valt mij steeds zwaarder.

mrt
05
2014

Dame bij het raam

Gisteren kondigden Thomas Acda en Paul de Munnik aan dat ze gaan stoppen als theater-duo. Acda en de Munnik bestaan vanaf 2015 niet meer. Toen tv-host Matthijs van Nieuwkerk in De Wereld Draait Door het duo aankondigde en zei dat ze nieuws hadden dat ze nog niet wilden vertellen, dacht ik het al: ‘die twee gaan stoppen als duo’. Maar achteraf heeft natuurlijk iedereen gelijk.

Het aangekondigde afscheid van Acda en de Munnik was een goede reden om weer wat cd’s van deze twee uit de kast te halen. Niet in chronologische volgorde luisterend. Zodoende luister je beter naar de liedjes, zonder te denken dat de dichter en de pianist bij elk nieuw album betere muziek maakten. Maar dat terzijde.

Eén van de liedjes die ik opnieuw hoorde, was Brussel Moeten Heten. Een liedje dat me al snel aansprak. Vanwege de heimwee dat uit het lied komt. De eenzaamheid. Het verlangen naar een andere stad. En dan die ene zin.

Er blijft een vrouw staan voor het raam / Het lijkt of ze wil dat ik iets zeg / Het zou hier Brussel moeten heten / Was ik eindelijk eens weg.

Even later is die vrouw voor het raam veranderd in een dame voor het raam. Ik weet niet of die vrouw of dame voor het raam een prostituee is. Zou kunnen, verwijzend naar het lied Dag Esmee. Maar ik denk van niet. Ik denk eerder aan een eenzame vrouw in een café.

Die eenzame vrouw achter het raam. Die komt me in de Nederpop bekend voor. Henny Vrienten schreef voor de gelegenheidsformatie Boeijen Hofstede Vrienten een nummer met als titel Vrouw Voor Het Raam. Maar hoewel het ook in dit lied gaat over eenzaamheid, heeft de voormalige Doe Maar-bassist het over een andere soort eenzaamheid.

Ze zit al uren voor het raam / Staart naar de kinderen op het plein / Het aarzelt tussen dag en donker / Wind speelt zacht met het gordijn / ’n Stapel kranten in de gang / De post al tijden niet geopend / De deur driedubbel in het slot / Maar toch is zij nu niet meer bang.

Deze vrouw leeft niet meer. Ze zit al dagen voor het raam / Er hangt een zwijgen in de lucht / Een vreemde geur kruipt / Door de muren.

Dit beeld beangstigt me wel eens. Ken ik mijn buren zo goed dat ik weet wanneer zij er niet meer zijn?

Zover laten Acda en de Munnik het niet komen. Zij stoppen op hun hoogtepunt. Ze zijn niet zat van elkaar, maar willen los van elkaar werken. Meer los dan acht jaar geleden, toen zij een AedM-pauze hadden. De breuk is definitief. Om over vijftien jaar weer bij elkaar te komen en te gloreren als comeback-kid.

Misschien.

mrt
05
2014

Acda en de Munnik – Ren Lenny Ren

Zoek me om je heen als je voelt dat je me mist

Ik weet gerust wat mijn vertrek heeft aangericht

Ik kom wanneer je wilt

Denk maar mijn vader is de wind

Ik ben zo licht nu

Ik vind altijd je gezicht

 

Zoek me om je heen als je boos bent of verdrietig

Of vertellen wilt van wat je hebt beleefd

Ik kom wanneer je wilt

Ik ben je vader toch, de wind

En veel verschilt het niet van hoe snel ik heb geleefd

 

Als het pannen van daken waait

Als het gras om je voeten graait

Als de wind langs je wangen aait

Hier ben ik!

 

Als de zee je met schuim bezingt

Als het huilen langs huizen klinkt

Als de wind je voorover dwingt

Hier ben ik!

 

Ren Lenny ren

Als je me mist ren heel hard met me mee

Ren Lenny ren

En ben je boos, heb je geen zin

Ren toch, maar hard tegen me in

Ren Lenny ren

 

Zoek me in de bomen

Zie de toppen zwaaiend gaan

Ik ben je vader de wind, ik kom er aan!

Zoek me in de havens

En als de boten langzaam dansen gaan

Je vader de wind komt er aan!

 

Als het graan op de velden wuift

Als het zand over de duinen stuift

Als de wind zelfs je fiets verschuift

Hier ben ik!

 

Als het haar voor je ogen waait

Als je jas om je lichaam draait

Als de wind langs je wangen aait

Hier ben ik!

 

Ren Lenny ren

Als je me mist ren heel hard met me mee

Ren Lenny ren

En ben je boos, heb je geen zin

Ren toch, maar hard tegen me in

Ren Lenny ren

 

© Thomas Acda, 2002