Archive for november, 2014

nov
30
2014

Tom Traubert’s Song

Zondag, dus tijd om een versnelling langzamer te gaan in het leven. Ik draai wat plaatjes, en terwijl ik van het ene naar het andere nummer associeer, beland ik bij Tom Waits. En dan vooral zijn lied Tom Traubert’s Song (Waltzing Mathilda). Die stem, die kapotte stem, en dan zo’n lied! Waanzinnig.

Dit lied vormde qua muziek de basis voor het eerste liedje dat ik zelf schreef. In 1996, voor de bruiloft van mijn oudste zus en haar man. De tekst is in de afgelopen achttien jaar verloren gegaan. Het enige wat ik me nog voor de geest kan halen, was het refrein.

Achttien jaar geleden. Ik was nog maar net tien jaar jong. Nu volgt geen freudiaanse psychoanalyse dat “het er altijd al in heeft gezeten”. Wel de nuchtere constatering dat er in die twee decennia die volgden, weinig echt is veranderd in mijn leven.

nov
29
2014

Leeuwarden

Vorige week waren mijn broers in Leeuwarden. Uiteraard was ik er zelf ook bij – ik was de gastheer van dienst. Na een gebruikelijk moment van het delen van onze levens en onze mooie muziek, liepen we door de stad. Ik liet een aantal dingen zien van de stad. De poëzieroute, de Oldehove met Pieter Jelles Troelstra ernaast. De Waalse Kerk, de Grote of Jacobijnerkerk. De leukste winkelstraat van Nederland. Het bekende werk, misschien. Maar leuk voor een algemeen beeld.

Toen ik zo door de stad liep, merkte ik hoe ik thuis was in Leeuwarden. Dit is de stad waar ik thuis hoor. Ik voel me thuis in Liwwadden.

nov
28
2014

Opnieuw streep door 4 mei-plan van de EO

ROTTERDAM – De netmanager van NPO 1 heeft een streep gehaald door een plan van de Evangelische Omroep en de Joodse Omroep om op 4 mei een theatervoorstelling op te voeren in Rotterdam. De voorstelling, die ook live op tv zou worden uitgezonden, gaat over twee Joodse families die zich tijdens de Tweede Wereldoorlog schuilhielden in een Rotterdamse kerk.

Netmanager Marcel Peek vindt het voorstel van de EO voor een “tv-spektakel” niet passen bij het ingetogen karakter van de 4 meiherdenking. “Het is een bijzonder en betekenisvol verhaal. Het is zeker de moeite waard om verteld te worden, maar het is volgens ons niet de juiste vorm voor NPO 1 op 4 mei.”

Centraal in het EO-voorstel stonden de belevenissen van twee Joodse families Kool en De Zoete. Tijdens de Tweede Wereldoorlog hielden zij zich schuil achter het orgel van de Rotterdamse Breepleinkerk. Drie weken voor het einde deden de Duitsers daar een inval, maar ze ontdekten de schuilplaats niet.

Vorig jaar werden op de orgelzolder van de Breepleinkerk voorwerpen ontdekt, die van de onderduikers waren geweest.

De EO vindt het besluit “heel erg teleurstellend”. De omroep zegt dat voor een vernieuwende vorm van theater was gekozen, waarbij op verschillende plaatsen in de stad een voorstelling zou worden gegeven.

Eerder keurde de netmanager al een EO-plan voor de opvoering van een Anne Frank-spektakel af. Dat zou op 4 mei in Amsterdam moeten worden opgevoerd.

Het Nationaal Comité 4 en 5 mei stelde ook toen dat herdenking van oorlogsslachtoffers met respect en ingetogenheid gepaard moet gaan.

Of dat nu in het nieuwe plan het geval is, weet het Comité niet. De EO heeft een mooi verhaal te pakken, maar we weten niet of de vorm passend is bij 4 mei, zegt een woordvoerder.

Joodse organisaties in Rotterdam en burgemeester Aboutaleb waren enthousiast over de plannen.

Bron: NOS.nl

nov
27
2014

Vroeger…

Je hoort het nog wel eens, “Vroeger….” Wat dan volgt is een afkeuring van de huidige tijd. Vroeger hadden we geen eens een telefoon, nu kijkt iedereen continue op zijn smartphone. Vroeger sprak men nog met elkaar, nu sturen we elkaar berichtjes. Vroeger waren we nog benieuwd hoe het met iemand was, nu vragen we waar iemand is.

Enfin.

Beweging kan ook achteruitgang zijn, zeker. Maar de huidige tijd vergelijken met die van 20, 30 jaar of nog langer geleden is niet heel erg zinvol. Want inderdaad gaan we nu anders met elkaar om dan een aantal decennia geleden; maar in die tijd gingen “we” ook al anders met elkaar dan in de decennia ervoor.

Toch?

nov
26
2014

Friese AH-borden in Groningen

10713987_757844494264069_5664929952740319665_o

LEEUWARDEN – Supermarktketen Albert Heijn heeft de verhoudingen in het Noorden een tikje verkeerd ingeschat door Friestalige borden in de hele binnenstad van Groningen te hangen. Groningers kijken al twee dagen tegen de borden aan maar dat gaat niet lang meer duren: “We gaan ze zo snel mogelijk weghalen, want Friese borden horen in Friesland.”

Toch ziet de supermarktketen ook wel een voordeel want de borden “leveren toch wel weer extra aandacht op. Ieder nadeel heeft zijn voordeel”. Er komen geen Groningse borden in stad Groningen.

Lees meer op LC.nl.

nov
25
2014

Privé-optreden

Gisteren had ik het over een privé-optreden van Bob Dylan. Het bleek te gaan om een scene in de documentaire Experiment Ensam. Die film draait om bijzondere momenten waarop iemand in zijn eentje iets beleeft wat normaal in een grote groep plaatsvindt.

Ik moet eerlijk bekennen: ik ben wel wat jaloers op de hoofdpersoon, Fredrik Wikingsson. We hebben dezelfde voornaam en dezelfde muzikale voorkeur. Maar hij heeft iets meegemaakt wat mij waarschijnlijk nooit gaat lukken: een privé-optreden van Bob Dylan.

Maar goed, vooruit. Ik houd het maar bij mijn eigen Dylan-blog.

nov
24
2014

Bob Dylan’s privé-optreden

Bob Dylan is onnavolgbaar, zelfs wanneer hij voorspelbaar lijkt. De laatste jaren toert Dylan met dezelfde setlist, avond aan avond. En dat terwijl hij bekend stond om het feit dat hij juist elk concert met een andere speellijst kwam. Maar Dylan blijft sleutelen aan zijn concerten. Bijvoorbeeld door What Good Am I? te vervangen door een herziene versie van Workingman’s Blues #2. Of All Along The Watchtower door het Frank Sinatra-nummer Stay With Me.

Gisteren kwam er nog weer een extra verassing bij. Dylan speelde drie avonden in Philadelphia. Gisteren was de afsluitende avond; ’s middags gaf Dylan een privé-optreden voor ene Fredrik Wikingsson. Vier nummers, geen enkele van de meester zelf. Wel veel blues.

Die Bob Dylan.

nov
23
2014

Ramsj: Loekie van Maaren – Hoezo burgemeester

1001004001959495

Voor een paar centen kocht ik bij de plaatselijke kringloopwinkel het boek ‘Hoezo burgemeester’, van Loekie van Maaren. In dit boek doet zij verslag van haar Leeuwarder jaren als “eerste burger”. Het was nogal een klus om de vierhonderd pagina’s uit te lezen. Van Maaren heeft zich als schrijver niet heel erg ontwikkeld, hoewel dit al haar tweede boek is.

Enfin.

Wie wel de moeite neemt om haar “autobiografie” te lezen, zal zich in een propaganda-boek wanen. Van Maaren reflecteert in ‘Hoezo burgemeester’ nauwelijks op zichzelf. Nee, integendeel. Van Maaren is een goede burgemeester, iemand die weet wat er gedaan moet worden. De juiste vrouw op de juiste positie.

Maar ja, dan wordt je burgemeester van Leeuwarden. Een stad met die typische Liwwadders, die zich door niemand de les laten lezen. Waar de politieke sfeer verziekt is. Waar niet met, maar vooral óver elkaar wordt gesproken. Al vanaf het begin wilden de lokale bestuurders van Van Maaren af, ook collegae van haar eigen Partij van de Arbeid. Terwijl Loekie zelf geen enkele blaam treft.

Tijdens het lezen van dit boek, moest ik regelmatig denken aan een anekdote over Martin Bril, opgetekend door Greta Riemersma (van het magazine Noorderbreedte). “Ik zag haar [Van Maaren] wegrijden op de achterbank van een BMW, wat zag dat er mooi uit,’ juicht Bril.” Hetzelfde beeld komt naar voren in de column van Bril, die de volgende dag in de Volkskrant staat. “Ze zei dat ze nu naar huis ging, een Beerenburger drinken. Ze stapte in de auto. Waarom is het altijd zo mooi om een gevallen gezagsdrager achterin een auto te zien zitten? De auto gleed weg.”

Bril typeert in dezelfde column ook de wethouder met wie Van Maaren in een clinch ligt, en die haar aanviel. “Zij deed denken aan de aanklager tijdens een showproces in vervlogen tijden en landen: alles aan haar was zwartwit, maar toch droeg ze een paarse constructie en was ze voorzien van een grote, rode broche. Onder haar ogen hingen wallen. Haar stroblonde kapsel riep associaties op met een afwasborstel die zijn beste tijd heeft gehad.”

Ah, ken’t skele ju.

Van Maaren heeft een verwoede poging gedaan om haar naam te zuiveren. En daar heeft ze alle recht toe. Misschien zijn die Liwwadders inderdaad geen makkelijke mensen, en is haar kritiek op de toenmalige cultuur binnen het gemeentebestuur juist. Maar het gebrek aan zelfreflectie doet Van Maaren de das om.

Zij op de achterbank van een BMW, mooi beeld.

N.a.v. Loekie van Maaren-Van Balen – Hoezo burgemeester, Ervaringen van de burgemeester van Leeuwarden 1999 – 2001, Eerste druk Uitgeverij BZZTôH, Den Haag, 2003

nov
22
2014

Bijbelvertalingen

Hoeveel Bijbelvertalingen en -uitgaven zijn er wel niet? De Nieuwe Bijbelvertaling, de NBG-vertaling uit 1951, de Statenvertaling. Dan is er nog de Herziene Statenvertaling, de Naardense Bijbel en de Willibrord-vertaling. Verder kennen we nog ‘losse’ vertalingen van een deel van de Bijbel, zoals alleen het Oude of Nieuwe Testament of één Bijbelboek. En wat te denken van de ‘hertalingen’ zoals Het Boek. Laten we ook niet de Bijbel in Gewone Taal vergeten. En dan nog de Studiebijbels, de Jongerenbijbels en de pocket-edities.

Waar ze goed voor zijn? Om de oorspronkelijke teksten zo dicht mogelijk te benaderen – voor eenvoudige Nederlanders zoals ik.

nov
21
2014

Laudatio Kategorie “Lebenswerk”

Lieber Huub Osterhuis.

Sie haben Lieder gedichtet, Sie haben Bibeltexte neu gesprochen. Sie haben Gottesdienste zu Brücken zwischen der alten Schrift und unserem heutigen Leben gemacht. Sie lieben gerade das gesungene Wort. Sie denken im Gespräch mit Zeitgenossen über Gott nach. Immer wieder bewegt es Sie, das Geheimnis Gottes, der das Leben will und nicht den Tod, zusammenzubringen mit den Schreckenserfahrungen unserer Geschichte und unserer Welt.