Archive for december, 2014

dec
31
2014

Het afgelopen jaar

Terugblikken op 2014. Wat voor jaar is het geweest? Natuurlijk, een maand Berlijn. De periode bij de Estafette. Een baan bij Aegon. Ouderling in de kerk. Een nieuwe aflevering in Dylan’s Bootleg Series. En de aankondiging van een Frank Sinatra-album. De eerste keer vliegen. Het toneelstuk ANNE in Amsterdam. Nieuwe cd van Henny Vrienten. De overstap van trainer Dwight Lodeweges van Cambuur Leeuwarden naar sc Heerenveen.

En zo voort. Veel om te herinneren, maar ook veel om in dit stukje onbenoemd te laten.

dec
30
2014

Het is zo stil in Amsterdam

Gisteren en vanmorgen fietste ik in alle vroegte na mijn werk. Toegegeven, het was nog vroeg, maar de ervaring leerde dat ondanks het vroege tijdstip de mensen al druk doende zijn in de stad. Een grote stilte dus, die overigens volledig werd teniet gedaan toen ik ‘s middags via dezelfde weg huiswaarts ging – tussen het winkelend publiek.

Terwijl ik de twee ochtenden door Leeuwarden fietste, dacht ik aan Ramses. Ramses Shaffy, Het is stil in Amsterdam. Ik dacht aan Ramses, hoe hij dit lied zong in het verzorgingshuis, al aangevreten door de Korsakov. Ik dacht aan al die zwervers en daklozen, die in deze donkere dagen rond kerst hun nachtrust moeten zoeken bij het restant van wat wij gebruiken.

Terwijl ik hier zo over nadacht, zette ik mijn fiets in de bewaakte stalling van mijn werk en stapte ik het verwarmde pand binnen. Lekker vond ik het, beseffend dat er ook deze dagen minder lampen aan gaan omdat een aantal collega’s met deze feestdagen weg zijn.

Lekker.

Het is zo stil in Amsterdam.

In Leeuwarden net zo.

dec
29
2014

Sjaal

Ik reisde vorige week van Heerenveen naar Leeuwarden. Vanaf het station zou ik een stukje met de stadsbus gaan. Vanwege de kou had ik een sjaal omgedaan, maar die sjaal tijdens de treinreis op het tafeltje gelegd. Eenmaal in Liwwadden aangekomen, klapte ik het tafeltje weer tegen de stoel voor mij en liep -zonder sjaal- de trein uit.

Ik had ruime overstaptijd, dus besloot nog even te kijken bij de winkels op het station. Terwijl ik daar stond te koekeloeren, vroeg ik me af of ik nou wel of geen sjaal mee had in de trein. Als ik die wel mee had, was ik ‘m kwijt. Als ik de sjaal niet mee had, was er niets aan de hand. Ik piekerde wat af.

Terwijl ik dus in gedachten was verzonken, werd ik op de schouder getikt. Een man stond naast me, met mijn sjaal in zijn handen. Ik was blij verrast: ik had dus wel mijn sjaal meegenomen! Ik was mijn sjaal dus vergeten, maar gelukkig: er heerste nog een vriendelijkheid in ons stadsje.

Het was een mooie kerst-actie, die dag.

dec
28
2014

Terugkijken

Het jaar zit er bijna op: nog een paar dagen en dan knallen we 2015 in. De nieuwssites buitelen over elkaar heen om terug te kijken op wat er is gebeurd in het afgelopen jaar. Sommige momenten lijken heel lang geleden (‘Hè? Is dat nog maar in dit jaar gebeurd?’). Andere gebeurtenissen staan ons bij alsof het gisteren heeft plaatsgevonden.

Ik kijk ook terug op het kalenderjaar 2014. Maar nu nog niet. We hebben nog drie dagen te gaan. Het is net een voetbalwedstrijd, waarbij je nog vijf minuten te spelen hebt – het kan zomaar in die minuten een totaal andere wending krijgen. Het kan, maar of het ook echt zo gaat gebeuren, weet ik niet.

Eerst nog maar een paar dagen werken.

dec
27
2014

Derde Kerstdag

Het 36e circus van Monaco hebben we weer achter de rug. Het schaatsweekend in Heerenveen is in volle gang. Het sneeuwt, dus het openbaar vervoer ligt weer ouderwets plat. Het AD heeft haar jaarlijkse oliebollentest uitgevoerd. De nederrockband Kane stopt na 16 jaar en na minstens net zoveel bandwisselingen. En Geert Wilders laat weten dat hij de advocaatkosten voor Bram Moszkowicz wilde declareren bij het Parlement.

Met andere woorden: de Kerstdagen zijn voorbij.

dec
26
2014

Tsunami

Tweede Kerstdag 2004. Ik zit deze dagen achter mijn computer (nog met grote kast en een groot beeldscherm) te typen aan het profielwerkstuk, dat een maand of drie later helemaal af moet zijn. Bob Geldof had net een remix gemaakt van Do They Know It’s Christmas?, en de Top 2000 voerde de boventoon.

Het journaal meldde die dag dat een zeebeving had plaatsgevonden in de Indische Oceaan. Er zouden enkele tientallen doden zijn in Indonesië. Naarmate de dag vorderde, werd er meer bekend over de zeebeving. Een ‘tsunami’ werd het genoemd, het Indische woord voor zeebeving met grote golven tot gevolg.

De golven bereikten ook steeds meer landen. Zelfs aan de kust van Zuid-Afrika zouden golven komen. Het aantal doden nam per journaalbulletin exponentieel toe. De tientallen werden honderdtallen, werden duizendtallen. Pas bij 230.000 doden bleef de teller stilstaan – maar toen waren we een week verder, en waren de gevolgen pas echt zichtbaar.

Onvoorstelbaar. Zo’n groot aantal doden naar aanleiding van een zeebeving. Alsof er een duivels plan achter zit.

dec
25
2014

Volledige toespraak koning Willem-Alexander

Wij vieren Kerstmis in een bewogen tijd. In het afgelopen jaar is een groot beroep gedaan op het weerstandsvermogen van veel Nederlanders. Wat ons het dierbaarst is, is ook vaak het kwetsbaarst. Met Kerst staan we stil bij de waarde van het leven zelf en de broosheid daarvan.

Het verdriet om familieleden en vrienden die zijn omgekomen bij de vliegramp op 17 juli, overschaduwt dit Kerstfeest voor duizenden mensen in ons land en daarbuiten. Voor hen en allen die door leed getroffen zijn, is dit geen dag van licht, maar van leegte. Geen dag van warmte en weldaad, maar van stil gemis.

Waar verdriet, twijfel en onzekerheid heersen, zoeken mensen houvast en beschutting bij elkaar. Thuis. Bij vrienden of familie. In een religieuze gemeenschap. Of in een andere omgeving die veilig en vertrouwd voelt.

Hoe zelfstandig we ook in het leven staan, we zijn tevens aangewezen op anderen. Ieder mens wil het gevoel hebben opgenomen te zijn in grotere verbanden. Gehoord worden, je thuis en veilig voelen op een plek waar je geaccepteerd wordt zoals je bent, perspectief hebben; het zijn wezenlijke behoeften die wij allemaal met elkaar delen.

Het is dan ook begrijpelijk dat de gebeurtenissen van het afgelopen jaar veel mensen sterk bezig houden. Ontwikkelingen elders hebben hun weerslag op ons leven hier. Aan de grenzen van Europa vinden felle krachtmetingen plaats. De oorzaken vormen een ondoorzichtige kluwen die nauwelijks is te ontwarren. Door het geweld zoeken miljoenen mensen een veilig heenkomen. Als vluchteling moeten zij huis en haard achterlaten op zoek naar een tijdelijk thuis.

De wereld raakt ons. Omgekeerd hebben onze acties invloed op het leven van mensen ver weg. Ons land is geen geïsoleerde haven. We maken deel uit van een complexe wereld, of we willen of niet.

Spanningen zetten ook onze samenleving onder druk, landelijk, maar ook dicht bij huis, in wijken en buurten, op scholen, op het werk, op internet.

Hoe begrijpelijk gevoelens van ongerustheid ook kunnen zijn en hoe intens overtuigingen ook kunnen worden beleefd, ze zijn geen vrijbrief voor elk willekeurig gedrag. Wie een ander bedreigt, ontneemt die ander zijn gevoel van veiligheid, zijn gevoel ‘thuis’ te zijn.

De vraag is: hoe blijven we trouw aan ons ideaal van een vrije, open samenleving waarin ieder mens zichzelf mag zijn en op voet van gelijkwaardigheid mag meebouwen? Hoe dienen we samen de vrede? Hoe houden we de tirannie – groot en klein – buiten?

De waarde van vrijheid en democratie is vooral duidelijk voor wie er niet over beschikt. Zeventig jaar geleden verwelkomden wij juichend onze bevrijders. Het is pas vijfentwintig jaar geleden dat miljoenen mensen geëmotioneerd de overgang vierden naar een Europa zonder Muur en zonder prikkeldraad. Een Europa verbonden door vrijheid en democratische beginselen.

Kunnen we vandaag de weelde van de vrijheid dragen? Mijn antwoord is: ‘ja’. Als we blijven beseffen dat onze vrijheid onze gezamenlijke verantwoordelijkheid is. En dat mensen alleen echt vrij kunnen zijn als zij zichzelf mogen zijn in een samenleving die accepteert dat mensen van elkaar verschillen.

Eenheid zonder verscheidenheid is verstikkend. Verscheidenheid zonder eenheid is los zand. Nederland is meer dan zeventien miljoen selfies. We hebben elkaar nodig, sterker dan we vaak zelf beseffen. Ieders gaven en vaardigheden zijn waardevol en belangrijk.

Niet iedereen kan een Epke Zonderland of Gijs Tuinman zijn. Niet iedereen kan uitblinken als leraar, dokter, wetenschapper of hulpverlener. Maar de kracht van Nederland omvat veel meer dan individuele talenten. De kracht zit in wat we er samen van maken. En samen hebben we zóveel om trots op te zijn en vertrouwen aan te ontlenen. Nederland behoort tot de landen waarin kinderen het gelukkigst kunnen opgroeien. Dat wil niet zeggen dat èlk kind gelukkig is. Wèl dat we er als samenleving in slagen – bij alle zorgen over de toekomst die er ook zijn – een omgeving te creëren waarin kinderen een goede en liefdevolle start kunnen maken. Die gedachte kan moed geven, en hoop, ook in deze tijd van onzekerheid.

Mensen geven hun leven en hun plaats in de wereld betekenis aan de hand van verhalen die een andere werkelijkheid verbeelden. Eén zo’n verhaal, dat heel veel mensen in Nederland en in de wereld steun geeft en verbindt, is het Kerstverhaal. “Wees niet bang, want ik kom jullie goed nieuws brengen, dat het hele volk met grote vreugde zal vervullen”, zei de engel in de Kerstnacht tegen de herders in het veld. Die tijding van hoop die angst kan overwinnen, is nog steeds een inspiratiebron voor honderden miljoenen mensen.

‘Stille Nacht, Heilige Nacht’ werd gezongen in de Britse en Duitse loopgraven in België en Noord-Frankrijk, in 1914. En heel even zwegen toen de geweren. Het werd gezongen achter de verduisterde ramen van Nederlandse huizen in de donkere decemberdagen tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Het werd gezongen in Praag, in Berlijn, in Warschau, tijdens de lange jaren van onvrijheid en afgrenzing.

En nu, deze Kerst, wordt ‘Stille Nacht, Heilige Nacht’ opnieuw gezongen, thuis, in kerken en op andere plaatsen van samenkomst. Een lied van hoop en licht dat mensen moed kan geven, ook in tijden van zorgen of verdriet.

Ik wens u allen – waar u zich ook bevindt en hoe uw persoonlijke omstandigheden ook zijn – een gezegend Kerstfeest.

Bron: NOS.nl

dec
24
2014

De lofzang van Zacharias

Gezegend de Heer, Israëls God:

hij heeft zijn volk bezocht

en het verlossing bereid;

hij heeft een hoorn van heil

voor ons doen verrijzen

in het huis van David, zijn dienaar,-

zoals hij heeft gesproken

door de mond van zijn heiligen,

de profeten van eeuwigheid af:

bevrijding van onze vijanden

van de hand van al wie ons haten,

om de ontferming

over onze vaderen te betonen,

te gedenken zijn heilig verbond,-

de eed die hij heeft gezworen

aan Abraham, onze vader:

het ons te geven om zonder vrees,

aan de hand van vijanden ontrukt,

hem dienstbaar te zijn,

in heiligheid en gerechtigheid

voor zijn aanschijn

in al onze dagen!-

en jij, kleine jongen, zult profeet van de

Allerhoogste worden genoemd,

want je zult uitgaan

voor het aanschijn van de Heer

om te bereiden wegen voor hem

door kennis van heil te

schenken aan zijn volk

in de vergeving van hun zonden;

het is door het innige ontfermen

van onze God

dat uit den hoge naar ons komt omzien

de opgaande zon,

en gaat schijnen voor wie neerzitten

in duisternis en schaduw des doods,-

om onze voeten te richten

op de weg van de vrede!

Naardense Bijbel

dec
23
2014

Er is een tijd…

For every season – turn!, turn!, turn!

Citaat komt van een liedje van The Byrds, waarin zij het thema van de Bijbelse Prediker op muziek zetten. En gelijk hebben ze, zowel The Byrds als Prediker. Al was het maar vanwege de belofte van God aan Noach: na de zondvloed zouden de jaargetijden elkaar blijven opvolgen, tot het einde der tijden.

Maar toch, de jaargetijden lijken niet meer wat ze geweest zijn. Het is nu winter, maar van een witte kerst kunnen we niet spreken. Het lijkt meer herfst: het waait en het regent alsof het een lieve lust is. Afgelopen herfst kenden we een prima nazomer.

Nou ja, we doen er niet zo heel veel aan. Laten we er maar beter van genieten.

dec
22
2014

Updates

Gisteren heb ik niets gepubliceerd. Dat had niet te maken met het gebrek aan inspiratie. Immers, kijk maar naar buiten en er is genoeg om over te schrijven. Nee, gisteren moest mijn computer een aantal updates plaatsen. Bij het kopje ‘Afsluiten’, bij de Start-knop, zag ik het geelbruine knopje al staan. Nietsvermoedend liet ik de updates plaatsen – ervan uitgaande dat het om slechts een paar dingen zou gaan.

Het bleken er 161 te zijn. 161 updates – waar zouden ze vandaan komen? En wie zou het belangrijk vinden dat ik die op mijn notebook zou plaatsen? Wat zou meneer Microsoft met mijn kleine laptop van plan zijn?

De ganse dag duurde het voor de verbeteringen waren geïnstalleerd. Of althans, een gedeelte van de nacht werd ook nog meegepikt. Tijdens de dag bleef de computer wat hangen bij update 63 – nog maar 98 te gaan. Het lullige is dat je niets kunt, wanneer de updates worden geïnstalleerd. Dus ik pakte maar een boek, zette een plaatje op en zat twee keer in de kerk.

Natuurlijk, er bestaan slechtere bestedingen van de zondag. Maar je merkt hoe gewend je bent aan het gebruik van je computer.