Archive for januari, 2015

jan
21
2015

Dylan-bloemlezing op komst

Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar wil in 2015 een bloemlezing uitbrengen, gebaseerd op Bob Dylan. Samenstellers zijn Kees ‘t Hart en John Schoorl. Of het er ook daadwerkelijk van komt, is echter de vraag: niets is zeker in de boekenwereld.

jan
20
2015

Monniken hopen op aanwas Schier

SCHIERMONNIKOOG – Drie monniken van Abdij Sion in Diepenveen reisden gisteren af naar Schiermonnikoog. Ze bereiden zich voor op een verhuizing naar het eiland. Hun huidige klooster in Diepenveen is te groot geworden. Alberic (58), Jelke (59) en Vincentius (50) zijn de jongste drie monniken en de dragende krachten achter het idee.

Ze hopen dat vestiging op het eiland leidt tot nieuwe aanwas.

Lees meer in de Leeuwarder Courant

jan
19
2015

Asociaal

Wat maakt een persoon of gezin tot ‘asociaal’? We halen gauw de neus op voor mensen die lager op de maatschappelijke ladder staan dan wij. Mensen met veel geld, grote huizen en dure auto’s, dat zijn de mensen waar we bij willen zijn.

Tegelijk zijn het juist de “lagere” mensen die sociaal zijn. Die je uitnodigen om met koude even binnen te komen voor een kop warme chocolademelk. Het zijn deze mensen die je iets toestoppen. Terwijl je bij de “hogere” mensen alleen een kneepje in je wang krijgt.

jan
19
2015

Daniël Lohues – Blauwe maondag

Blauwe maone

Blauwe maondag

Ach, mien zin

Waor wo’ toch hen

 

Blauwe maone

Blauwe maondag

Ik zo echt nooit

An joe gaon wennen

 

Ik ben niet 1, 2, 3 van slag, man

Mar ik weet wat blauwe maondag doen kan

 

Blauwe maone

Blauwe maondag

Wat be’j ja blauw blauw vannacht

 

Ik ben niet 1, 2, 3 aan flarden

Maar ach, wat ben ‘k ja an de latten

 

© Daniël Lohues, 2013

jan
18
2015

Boek: John Schoorl – Iedereen stapt wel eens af

John Schoorl - Iedereen stapt wel eens af

Overal waar de naam ‘Martin Bril’ op staat, kun je blind kopen.

Dat gezegd hebbende, las ik het boek ‘Iedereen stapt wel eens af’ van John Schoorl. Ik kende de Volkskrant-journalist niet, maar op de achterkant van het boek prijst Bril zijn collega aan. “Hij schrijft als rock-‘n’-roll.”, aldus de wijlen columnist. Of Bril het inderdaad over Schoorl heeft, wordt niet duidelijk uit het citaat, maar neem ik gemakshalve wel aan.

Enfin.

Ik begrijp het wel dat Bril lovend is over Schoorl. Ze hebben namelijk beiden dezelfde manier van schrijven. Beiden oog voor de details, zoekend naar het cirkelverhaal, de kleine dingen groots en de grote dingen klein. Het verschil tussen Bril en Schoorl is dat de eerstgenoemde schreef over het alledaagse leven in zijn columns, en Schoorl journalistieke verhalen schrijft.

Zoals over Arie “Afstap” van Wetten, de man die de Tour de France heeft gereden, maar in het dorp bekend staat vanwege het feit dat hij ooit afstapte. Of de ‘onvoltooide dichter’ Jeroen. Maar met hetzelfde gemak schrijft Schoorl over Ad Bos, die de bouwfraude aan het licht bracht. Of outlaw van beroep Kris Kristofferson.

Het boek ‘Iedereen stapt wel eens af’ heb ik met plezier gelezen. Vanwege de Bril-eneske manier van schrijven.

N.a.v.: John Schoorl – Iedereen stapt wel eens af, eerste druk mei 2014, uitgeverij Van Gennep Amsterdam

jan
18
2015

Daniël Lohues – Kom nou mar naor huus

Kom nou mar naor huus

Je weten zölf wel da’j ooit gaon

Dus waorum langer wachten?

 

Kom nou mar naor huus

En vind hier joen rust

Nuum ’t zoa’j ’t nuumen willen

Maar ’t blef ’n nöst

 

Je hebben nou toch genoeg

Beer en huud verkocht?

Ik begriep wel wat joe let

Zo’n groot besluut dat valt niet met

Mar je hebben nou toch al zo lange zocht?

 

Kom nou mar naor huus

Ie knappen der van op

En wedje maken, niet van af

Waor wo’j nou nog op wachten?

 

Wat zol slimmer weden

Spiet van ’t blieben of spiet van ’t gaon?

De bruggen die jij in de fik woln steken

Bennen te nat um af te branden bleken

 

Kom nou mar naor huus

Blief ie dan, joen leben lang

Verlangen naor joen thuus?

 

© Daniël Lohues, 2010

jan
17
2015

Zittenblijvers

Leerlingen die blijven zitten, kosten 500 miljoen euro. Dat heeft het Centraal Plan Bureau berekend. Ik neem het ter kennisgeving aan. Blijkbaar heb ik ook een half miljard euro gekost. Als je het tenminste in economische termen wilt uitdrukken. Want wie blijft zitten, gaat later de arbeidsmarkt op en betaalt pas later de premies om de verzorgingsstaat in stand te houden.

Ik heb havo 4 overgedaan, inmiddels een decennium geleden. Dat had ik dus niet moeten doen, om de samenleving een dienst te leveren. Maar in retrospectief vind ik dat extra jaartje geen enkel probleem. Het zorgde ervoor dat ik een aantal vriendschappen kon beginnen, kon intensiveren en een stabiele basis legde in turbulente jaren, waar ik nog steeds plezier aan beleef.

Dat ik ooit ben blijven zitten, vind ik onbetaalbaar (ja, een cliché, ik weet het). Daarom heb ik er geen enkele moeite mee dat ik indertijd een paar honderd miljoen heb gekost. Laten we niet doen alsof het alleen maar draait om de economie, stupid!

jan
16
2015

Acda en de Munnik – Dit lied gaat over niets

Het is best een mooie dag vandaag

Maar daar gaat dit lied niet over

Zal er niet over gaan schrijven

Ook al schrijf ik graag

Het is best een mooie dag vandaag

Maar daar gaat dit lied niet over

Zal er niet over gaan schrijven

Niet vandaag

Ook al schrijf ik graag

Niet vandaag

Dit lied gaat over niets

Voor de mensen die een melodie

Het mooist der liedjes vinden

Zou dit een lekker liedje kunnen zijn

Maar daarover gaat het niet

Het mooiste is een oplossend refrein

In een lied van oude liefde

Zo`n liefde die het altijd weer

Zal winnen van de tijd

Maar niet bij mij

Dit lied gaat over niets

Dit lied gaat over niets

Laat staan over de liefde

Of over het gebrek daaraan

Eindelijk een liedje

Eindelijk een liedje over niets

Dit lied gaat over niets

Laat het ook een keertje rusten

Het is ook een keertje klaar

Dit lied gaat over niets

Ze draait de vorige liedjes maar

Dit lied gaat over niets

(Best een mooie dag vandaag)

.

© Acda en de Munnik, 1998

jan
15
2015

Rituelen

Wij mensen hebben rituelen nodig. We hebben een handleiding nodig om onze emoties te kanaliseren. Neem bijvoorbeeld de “moord” op Charlie Hebdo: ’s avonds gingen we massaal de straat op om te laten zien dat we ons niet laten muilkorven door moslimfundamentalisten. Toen de kisten met resten van MH17 over de Nederlandse snelwegen reden, stonden we aan de kant van de weg te applaudisseren – net zoals bij de begrafenis van Pim Fortuyn. Toen Theo van Gogh op koelbloedige wijze was vermoord (ook op klaarlichte dag), stonden we lawaai te maken.

Alles om onze emoties en gevoelens in goede banen te leiden. Maar het lijkt wel of dit soort rituelen steeds explicieter en groter worden. Alsof we iets compenseren, een fantoom bij het gebrek aan iets uit het verleden. Elke volgende keer moet weer een groter ritueel tevoorschijn komen.

Alsof we zelf op zoek moeten naar troost en houvast.

jan
14
2015

Fijn om er niet bij te horen

Het stoort me. Ik erger me eraan dat “wij” opeens massaal het weekblad Charlie Hebdo willen hebben. Tot vorige week woensdag had de hele goegemeente nooit gehoord van dit satirische tijdschrift uit Frankrijk – tot een paar moslimterroristen de redactie uitmoorden. Nee, dán willen wij wel het blad lezen. Nú willen wij erbij horen.

‘Charlie’ is in een oplage van 3 miljoen exemplaren gedrukt. In verschillende talen, om zo de westerse wereld te voorzien. Deze uitgave zal waarschijnlijk één van de meest succesvolle zijn, in termen van omzet en winst gesproken.

Maar ik heb geen Charlie gekocht. Ik wil het niet. Ik wil niet meedoen in de hype rond dit tijdschrift. Natuurlijk vind ik het afschuwelijk dat er mensen zijn vermoord. Maar daarom vind ik het tijdschrift niet opeens goed of een strijder van het vrije woord. Ook ik kende Charlie Hebdo nauwelijks vóór 7 januari; waarom zou ik dan huilie-huilie moeten doen met een eenmalige Nederlandse uitgave?