Archive for mei, 2015

mei
31
2015

RAMSES

Ik ben geen kenner van films, televisie en tv-series. Dat gezegd hebbende kocht ik een aantal maanden geleden de televisie-serie RAMSES, gemaakt door de gecombineerde omroep AVROTROS. Natuurlijk kende ik wel wat van Ramses Shaffy (‘Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder’, ‘Laat me’, ‘Het is zo stil in Amsterdam’), maar verder wist ik weinig van de man.

De vierdelige televisie-serie RAMSES is geen biografie, meer een gedramatiseerde schets over Shaffy’s leven. In grofweg vijftien jaar wordt zijn leven verteld; elke aflevering is een belangrijk jaartal: 1959, 1964, 1971 en 1974. Wat je te zien krijgt, is het verhaal van een man die op zoek is naar erkenning.

Resultaat? Natuurlijk veel muziek. Maar ook vrouwen én mannen. Drank. Drugs. Deurwaarders. Comebacks. En de onvermijdelijke Korsakov. Deze ziekte, waarbij de hersenen worden aangetast door overmatig drankgebruik, komt in de serie al naar voren en wordt ook geconstateerd, terwijl het in werkelijkheid pas later aan het licht zal komen.

Dat schaar ik gemakshalve maar onder de creatieve vrijheid van de serie-makers. Het heeft mij niet gestoord, daarvoor ben ik te weinig thuis in Shaffy’s leven. Een leuke en goede kennismaken met de persoon Ramses Shaffy is de serie wel. Waarvoor dank.

mei
30
2015

Alex van Nes

Afgelopen weekend heb ik een inspirerende workshop meegemaakt van Alex van Nes. Deze Amsterdam emigreerde een aantal decennia geleden naar Genk, waar hij sindsdien is blijven hangen. Stilzitten doet hij echter niet; Van Nes geeft workshops over straatevangelisatie. Wat dat precies inhoudt, die workshop en de straatevangelisatie, daarover kan ik na dit weekend alles vertellen. Maar dat doe ik niet – ik weet het, ik ben een lafaard.

Ik verwijs enkel naar het weblog van Alex van Nes. Dat lijkt me voldoende.

mei
29
2015

Klaassen en Van Dijk

Klaassen & Van Dijk - A Slice Of Dylan

Het was een zwarte dunne envelop dat in mijn brievenbus lag. De sticker op de achterkant was een afbeelding van een elpee: in het midden een foto van een jonge Bob Dylan, en een ingezette uitvergroting van de elpee. Voorzichtig maakte ik de envelop open, en ontdekte een cd, een dunne smalle cd.

Het bleek te gaan om A Slice Of Dylan door het duo Michel van Dijk en Marc Klaassen. Zij hebben een cover-cd gemaakt met 12 songs van -jawel- Bob Dylan. De heren hebben er werk van gemaakt: John Sinclair schrijft de liner notes. En dat is dan alleen een randkwestie.

En dan nog de muziek, Van Dijk doet de zang en Klaassen zorgt voor vrijwel alle muziek, soms aangevuld door een prima begeleidingsband. Mooi klinkt het, uitstekend. Een verantwoorde coverplaat is het zeker.

mei
28
2015

Boek: Geert Van Oyen – De Marcuscode

1001004002616937

De afgelopen dagen heb ik het boek De Marcuscode van Geert Van Oyen gelezen. De Vlaamse hoogleraar Nieuwe Testament bespreekt hierin het evangelie naar Marcus. Van Oyens uitgangspunt is dat Marcus als een roman gelezen kan worden, en zo behandelt hij het boek dan ook. In De Marcuscode gaat de hoogleraar op narratieve wijze op zoek naar de code om het Bijbelboek te kunnen begrijpen.

Deze manier van lezen heeft een positief punt. Door het evangelie te lezen als een roman, gaat de lezer letten op bepaalde aspecten. Bijvoorbeeld de herhaling in het boek. Bijvoorbeeld de herhaling van de wonderbare spijziging, het herhalen van de vraag in het antwoord.

Het goede van dit boek vind ik ook dat Van Oyen aan zijn lezers een terechte vraag stelt: Wie is Jezus voor jou? (‘Wie zegt gij dat Ik ben?) De lezer staat continue voor de keuze of hij verder wil lezen in het evangelie en wie de hoofdpersoon uit dit Bijbelse werk voor hem betekent. Ook wordt de lezer voor de keuze gesteld om de boodschap van Jezus’ verhaal te leven. Het open einde van dit evangelie stelt de lezer voor een opdracht: “Dat de leerlingen en de lezers naar Galilea moeten gaan impliceert dat de ervaring van de verrijzenis volgens [het evangelie volgens Marcus] in het leven zelf te vinden is. Zolang er reële lezers zijn die dit geloven en in het spoort van Jezus treden, zal het revolutionaire verhaal van Marcus geen einde kennen.”

Tegelijk schuilt er een gevaar in deze narratieve benadering van het Marcus-evangelie. Dat gevaar uit Van Oyen ook met zoveel woorden, namelijk dat door het lezen van de Bijbel als een roman de historische betrouwbaarheid verdwijnt. Het is wel waar maar het is niet echt gebeurd.

Daarmee wordt het unieke karakter van het christendom onderuit gehaald: dat verlossing iets is dat buiten het bereik van mensen ligt. Juist het feit dat Jezus daadwerkelijk heeft geleden, is gestorven én is opgestaan, is het uitzonderlijke van het christelijk geloof. Hoe goed mensen ook kunnen leven, hun heil komt van Iemand anders. Juist dát verhaal moet christenen aanzetten om de wereld te verbeteren, en niet de keuze om een roman tot uitvoer te brengen.

Naar aanleiding van:

Geert Van Oyen – De Marcuscode, Averbode / Kok Kampen, eerste druk 2005

mei
27
2015

De minibieb

Deze week berichtte de NOS over de opkomst van de minibieb. Deze kleine bibliotheken worden door particulieren vrijwilliger in stand gehouden. Het is lenen en geleend worden in deze boeken-niche. Een prima initiatief, om boeken die ‘over’ zijn een tweede leven te gunnen.

Het verhaal van de NOS deed me denken aan een artikel dat ik zelf heb geschreven voor de Friesland Post, ruim anderhalf jaar geleden. Dat artikel gaat over de Little Free Library (LFL), een vergelijkbaar initiatief als de minibieb. Het principe is eenvoudig: je haalt een boek, je brengt een boek.

Voor dit artikel in de Friesland Post interviewde ik een aantal mensen. Waaronder Katja de Bruin uit Wijnjewoude. Zij plaatste in april 2013 een boekenkastje aan de kant van de weg. “Vanwege mijn werk als boekenredactrice zit ik veel op boekenfora. Op één van die fora zag ik dit fenomeen,” vertelde De Bruin.

In mijn zoektocht naar mensen die een LFL beheren, las ik ook van Tessa Heitmeijer. Zij heeft zelf geen bibliotheek, maar recenseert graag boeken en schreef zelf een verslag van haar zoektocht naar De Bruin’s mini-bibliotheek.

Inmiddels zijn we dus ruim anderhalf jaar verder. En heeft ook de NOS het principe van particuliere boekenuitleen ontdekt. Misschien een onderwerp in het kader van komkommernieuws. Maar dat zal een boekenliefhebber een zorg zijn.

Vergelijkbare initiatieven zijn -naast LFL en de Minibieb- Boekspots.nl en BookCrossing.com.

mei
26
2015

Boek: Charles Lewinksy – Alleen maar helden

alleen-maar-helden-lewinsky

Met de roman ‘Alleen maar helden’ heeft de Zwitserse auteur Charles Lewinsky opnieuw een meesterlijk boek afgeleverd. In dit boek maakt de schrijver gebruik van de verschillende disciplines waar hij zelf zijn brood mee verdient: toneelschrijver, boekenschrijver, journalist, interviewer. Het resultaat is in dit geval een reconstructie van wat filmmakers in de laatste periode van de oorlog meemaakten.

‘Alleen maar helden’ is het onderzoek van Samuel A. Saunders, een filmverhuurder die wil promoveren op de Duits-Amerikaanse acteur Arnie Walton/Walter Arnold, die in zijn autobiografie zichzelf neerzette als een held die altijd al tegen het nazi-regime is geweest. De nooit afgemaakte dissertatie spitst zich toe op de film Lied Der Freiheit, dat in het Beierse Kastelau moet worden opgenomen.

Voor dit dorpje is gekozen omdat de betrokken acteurs, scenarioschrijver en regisseur weg willen uit Berlijn. De hoofdstad ligt onder vuur door de geallieerden, en de betrokkenen willen dit geweld ontvluchten. Omdat de filmploeg een nazi-propagandafilm gaat maken, zijn ze onmisbaar en worden ze niet opgeroepen voor het wanhoopsoffensief van Hitler persoonlijk.

Gaandeweg de opnames verandert het onderwerp en willen de acteurs een verzetsfilm maken. Niemand uit het dorp Kastelau mag weten van deze koerswijziging, waardoor feit en fictie meer en meer door elkaar gaan lopen. En in deze verstrengeling van waarheid en leugen speelt de acteur Walton (Amerikaanse naam) / Arnold (Duitse naam) een hoofdrol.

Een bijzonder goed boek van Lewinsky, die zijn lezers meeneemt in een verhaal dat hijzelf verzonnen heeft – het is haast op het geniale af. ‘Alleen maar helden’ past uitstekend in de boeken die we van de Zwitser kennen, zoals ‘Het lot van de familie Meijer’, ‘De verborgen geschiedenis van Courtillon’ en ‘Terugkeer ongewenst’ (over Kurt Gerron).

N.a.v.: Charles Lewinsky – Alleen maar helden (vertaald door Elly Schippers), uitgeverij Meridaan Uitgevers, eerste druk april 2015

mei
25
2015

Rijbewijs

Het is vandaag precies tien jaar geleden dat ik mijn rijbewijs haalde. Nog het heuse roze papiertje. Ik had mijn rij-examen aan het eind van de ochtend; nadat de rij-examinator had gezegd dat ik weer naar het startpunt mocht rijden, kwamen de huishoudelijke punten. Het bewijs van het CBR dat ik inderdaad mijn rijbewijs mocht ophalen. Naar huis en mijn ouders inlichten.

Nadat ik weer thuis was, spoedde ik mij naar het gemeentehuis. Tegen kwart voor drie vroeg ik aan de ambtenaar bij de afdeling voor rijbewijzen en identiteitskaarten, of zij het papiertje voor me in orde wilde maken. Ze leek niet zo heel erg blij, want haar balie zou om drie uur sluiten. En dat er dan vlak voor sluitingstijd iemand het lef heeft om haar nog aan het werk te zetten, kon ze niet waarderen.

Maar zij was een ambtenaar en moest ze doen wat ik haar vroeg. Dat deed ze dan ook. En zo liep ik een kwartier, twintig minuten later met mijn eigen rijbewijs naar buiten. Ik was de koning te rijk. Natuurlijk, ‘s middags gelijk aan het touren geweest in de auto van mijn ouders. Zo gaat dat, gelijk ervaring opdoen in een “echte” auto, op de “echte” weg en geheel zelfstandig.

Vandaag dus tien jaar verder. Zoals met veel dingen, kan ik me haast niet meer voorstellen hoe het is om géén rijbewijs te hebben. Terwijl ik toch langer zonder rijbewijs leefde dan met een rijbewijs (19 tegenover 10 jaar). Doet dat er toe? Natuurlijk niet. Deze statistieken zeggen niks.

Een paar weken geleden heb ik mijn rijbewijs verlengd. Mijn papieren en bijna verlopen versie moest ik inleveren bij de ambtenaar in Leeuwarden. Ik mocht mijn eerste rijbewijs niet houden; de overheid vernietigt het voor me. In ruil voor het oude bewijs en met het betalen van 38,45 euro, kreeg ik mijn nieuwe rijbewijs. Ik kan hier weer tien jaar mee vooruit. Als ik in 2025 mijn rijbewijs moet verlengen, heb ik langer mijn rijbewijs dan dat ik zonder rijbewijs heb geleefd.

Maar dat is voor later ‘zorg’.

mei
24
2015

Bob Dylan 74 jaar

Vandaag, Eerste Pinksterdag, viert Bob Dylan zijn 74e verjaardag. Op losse groeven, net als zijn zestigste verjaardag? Die groeven hebben zich dieper ingegraven in Dylan’s gezicht, de afgelopen veertien jaar. En net als anderhalf decennium geleden, is de eerste dag van zijn nieuwe levensjaar een christelijke feestdag. Het is alsof de duivel er mee speelt; maar Dylan heeft een overeenkomst met de Commander In Chief van deze wereld en de wereld die we niet kunnen zien.

74 is een jaartal dat eigenlijk niet te vieren valt, tenzij je wilt vieren dat je in je 75e levensjaar zit. Daar is geen speld tussen te krijgen, maar ik weet niet of dat iets is om te vieren. Zou Dylan zijn verjaardag vieren? Is hij sowieso een held in verjaardagen bijhouden? Of doet hij daar niet aan, sinds zijn huisvaderperiode halverwege de jaren zeventig definitief ten einde kwam?

Vragen waar wij als gewone stervelingen geen antwoorden op krijgen. Die antwoorden doen er misschien ook niet toe; het stellen van de vragen is voldoende om de interesse in Dylan gaande te houden. Misschien is het stellen van de vragen ook wel het beantwoorden van de vragen.

Evenmin krijgen we als buitenstaanders enig inzicht in Dylan’s geloofsleven. You never know. We weten dat Dylan weinig op heeft met rabbi’s en dominees. Nee, liever een American Songbook met Let Me Rest On A Peaceful Mountain of I Saw The Light. Kunnen we hieruit concluderen dat Dylan ook weinig op heeft met Opwekking? You never know.

Bob Dylan is 74 jaar geworden. Over een half jaar staat de grootmeester van de popmuziek vier avonden in Nederlandse theaters (2 november Muziekgebouw Eindhoven, 5, 6 en 7 november Carré Amsterdam). Dylan speelt onvermoeibaar door, ongeacht zijn publiek. Vanwege die overeenkomst.

Ps.: dit bericht verscheen vandaag ook op Een Ander Zelfportret

mei
23
2015

Opnieuw: zaterdag

De aandacht voor het Eurovisie Songfestival is, na het vroegtijdig vertrek van Trijntje Oosterhuis, in Nederland verslapt. In Ierland is vóór het homohuwelijk gestemd, tot grote vreugde van de Ieren, zowel levenden als doden. In El Salvador is oud-aartsbisschop Romero zalig verklaard. Jeralean Talley viert vandaag haar 116e verjaardag, waarmee zij de oudste vrouw ter aarde wordt. Huub Stevens heeft voetbalclub VfB Stuttgart in de Bundesliga gehouden. Onder Dylan-fans wordt nog steeds met verbazing gepraat over de absurde hoge prijzen voor de concertkaartjes. Duizenden christenen staan deze dagen met hun handen in de lucht tijdens het Opwekking-festival.

Enfin. Het is weer zaterdag. De zaterdag van het Pinksterweekend. Over drie nachtjes doen we net alsof er niets gebeurd is.

mei
22
2015

Vierde concert Bob Dylan in Nederland

LEEUWARDEN – Concertorganisator Mojo heeft een vierde optreden van Bob Dylan bekend gemaakt: zaterdag 7 november staat de zanger opnieuw in het Amsterdamse Carré. De voorverkoop van dit concert is ook vrijdag van start gegaan. Het vierde optreden heeft te maken met de snelheid waarmee de overige drie concerten zijn uitverkocht.

In november staat Dylan in het Muziekgebouw Eindhoven (maandag 2 november) en drie achtereenvolgende avonden in Carré Amsterdam (donderdag 5, vrijdag 6 en zaterdag 7 november). Het zijn de eerste optredens van de zanger sinds het verschijnen van diens laatste studio-album Shadows In The Night uit februari dit jaar.