feb
04
2019

Buddy Holly

Author // frits_tromp1
Posted in // JournalistFrits

Gisteren was het 3 februari. Een gewone datum, een dag zonder bijzondere vermeldingen. Een reguliere zondag, zoals we die vaker mee maken. En toch was het een beetje andere dag dan gebruikelijk. Als we Don McLean mogen geloven, was het een herdenking, een anniversary, van The day the music died. Het is een verwijzing naar een vliegtuigongeluk van precies zestig jaar geleden.
Bij dit ongeluk kwamen de drie Amerikaanse rock-‘n-rollmuzikanten Buddy Holly, Ritchie Valens en J.P. “The Big Bopper” Richardson om het leven. Tijdens de concerttour The Winter Dance Party, waarbij ze in drie weken 24 steden in het midwesten van de Verenigde Staten aan zouden doen, verongelukte het drietal nabij Clear Lake.
Buddy Holly gold als misschien wel het grootste talent in de muziekwereld, volgens sommigen groter en beter dan Elvis. Wie zal het zeggen? Je weet niet wat je niet weet – we weten niet wat er gebeurd zou zijn als Holly niet was verongelukt. We weten niet eens of hij wel muzikant was gebleven.
Buddy Holly was een belangrijke inspiratiebron voor Bob Dylan. In zijn Nobel Lecture uit 2017 schreef Dylan onder meer: Buddy died when I was about eighteen and he was twenty-two. From the moment I first heard him, I felt akin. I felt related, like he was an older brother. I even thought I resembled him. Buddy played the music that I loved – the music I grew up on: country western, rock ‘n’ roll, and rhythm and blues. Three separate strands of music that he intertwined and infused into one genre. One brand. And Buddy wrote songs – songs that had beautiful melodies and imaginative verses. And he sang great – sang in more than a few voices. He was the archetype. Everything I wasn’t and wanted to be. I saw him only but once, and that was a few days before he was gone. I had to travel a hundred miles to get to see him play, and I wasn’t disappointed.
He was powerful and electrifying and had a commanding presence. I was only six feet away. He was mesmerizing. I watched his face, his hands, the way he tapped his foot, his big black glasses, the eyes behind the glasses, the way he held his guitar, the way he stood, his neat suit. Everything about him. He looked older than twenty-two. Something about him seemed permanent, and he filled me with conviction. Then, out of the blue, the most uncanny thing happened. He looked me right straight dead in the eye, and he transmitted something. Something I didn’t know what. And it gave me the chills.
I think it was a day or two after that that his plane went down. And somebody – somebody I’d never seen before – handed me a Leadbelly record with the song “Cottonfields” on it. And that record changed my life right then and there.
We weten alleen wat we wel weten. En dat is dat het vliegtuigongeluk van Buddy Holly, Ritchie Valens en J.P. “The Big Bopper” Richardson van belang zijn geweest in Dylan’s carrière. En dat is ook wat waard.

Tags // , , , , , , , , , , , , ,

Trackback from your site.

Leave a comment

You must be logged in to post a comment.