Hearts of fire

Bob Dylan en speelfilms, het is een ongemakkelijke en ongelukkige combinatie. In welke film Dylan ook een (hoofd)rol speelt, grote successen blijven uit. Zijn laatste film, Masked & Anonymous, stamt alweer uit 2003; een filosofische film waarvoor Dylan het script schreef (als ‘Sergei Petrov’) en waarin hij de hoofdrol vertolkte als Jake Fate. In de film Pat Garret & Billy the Kid uit 1973, onder regie van Sam Peckinpah en met Kris Kristofferson als Billy the Kid, speelde Dylan de bijrol Alias – een naam hem op het lijf geschreven, maar een grote doorbraak als acteur betekende de film niet.
En dan is er nog dat grote misverstand, Renaldo And Clara. Hiervoor schreef Dylan het scenario en tekende hij voor de regie. Met onder meer hijzelf als Renaldo, zijn vrouw Sara Dylan als Clara, Joan Baez als Woman in White, Ronnie Hawkins (van The Hawks) als Bob Dylan en Ronee Blakley in de rol als Mrs. Dylan. Een vier uur durend epos over de eerste Rolling Thunder Revue uit 1975. Nee, voor Dylan geldt de regel dat een schoenmaker bij zijn leest moet blijven.
Van hetzelfde laken een pak is de film Hearts Of Fire uit 1987. In eerste instantie geschreven door Scott Richardson, maar herschreven door Basic Instinct-schrijver Joe Eszterhas, omdat Richardson te onervaren zou zijn voor een Dylan-film; volgens Micheal Grey (van The Bob Dylan Encyclopedia) zou Dylan hebben geprobeerd om het originele script te spelen, maar dat is niet gelukt. In Hearts Of Fire speelt Dylan een gewezen popmuzikant, Billy Parker, die een jonge zangeres onder zijn hoede krijgt. Deze zangeres, Molly McGuire, wordt gespeeld door Fiona Flanagan, die het vaderlijke advies van Parker ontvlucht en in de armen van de hippe zanger James Colt (Rupert Everett) valt.
Uiteindelijk komt het wel weer goed tussen Parker en McGuire – we kunnen na afloop weer rustig slapen.
En dan nog over de soundtrack van de film. Volgens het contract zou Dylan vier nieuwe nummers aanleveren voor de filmmuziek. Het werden er slechts twee, aangevuld met een cover. De eigen nummers waren Night After Night en Had a Dream About You Baby – waarvan de laatste later in een nieuwe versie verscheen op zijn solo-album Down In The Groove. De cover was The Usual van John Hiatt.
Is het echt zo dat Dylan niet kan acteren? Nee, dat kan hij echt niet. Dylan moet verhalen vertellen via zijn teksten en muziek, niet via een screenplay van minimaal anderhalf uur. Dylan en speelfilms vormen het bewijs dat een schoenmaker inderdaad bij zijn leest moet blijven.