jun
09
2015

Niets Nieuws: ik geloof de liedjes

Author // frits_tromp1
Posted in // Ds. van Zanten

Sinds vorige week is er een nieuw blog in de lucht: Niets Nieuws. Een goede titel voor een religieus blog. Er is immers niets nieuws onder de zon, leert de Prediker ons (Prediker 1: 9). En toch willen wij, mensen, steeds iets nieuws maken. Iets uitvinden. En erover schrijven. Op een blog, in een preek, in een boek, als reclame of als videoclip. Net alsof er iets nieuws is. Terwijl alles al bestaat of heeft bestaan. We geven er alleen maar nieuwe woorden aan.
We proberen houvast te geven aan ons bestaan door nieuwe woorden te geven aan wat we al kennen. Want het voorkomt dat je vast roest in bepaalde denkwijzen, bepaalde stramienen. Het blog op Niets Nieuws van vandaag (de site biedt elke dinsdag een nieuw inzicht) is daar een uitstekend voorbeeld van.
In Dwalen In Verhalen beschrijft de auteur, Krina Huisman, de problematiek van de bootvluchtelingen. “Blijkbaar is er meer nodig dan een journalistieke foto van een verdronken kindje om mensen uit de rol van toeschouwer te halen en zich het lot van de bootvluchtelingen aan te laten trekken,” zegt de auteur als reactie op de bikkelharde woorden die volgen op een gezonken vluchtelingenboot.
En dat “meer” is aanwezig in het boek Dit Zijn De Namen van Tommy Wieringa. De politiecommissaris in dit boek vereenzelvigt zich met een klein groepje vluchtelingen, doordat hij zich bewust is van zijn eigen Joodse achtergrond. In de zoektocht naar hoop door de vluchtelingen, herkent de politieman zichzelf. Huisman sluit af met deze conclusie (of oproep): “Pas wanneer wij onszelf toestaan om al associërend en interpreterend te dwalen in verhalen, stappen wij uit de rol van toeschouwer en begint het lot van de ander ons echt aan te gaan.”
Ik moest hierbij denken aan een citaat van Bob Dylan, in een interview van achttien jaar geleden. Tegen journalist David Gates zegt de grootmeester der popmuziek: “Here’s the thing with me and the religious thing. This is the flat-out truth: I find the religiosity and philosophy in the music. I don’t find it anywhere else. Songs like ‘Let Me Rest on a Peaceful Mountain’ or ‘I Saw the Light’—that’s my religion. I don’t adhere to rabbis, preachers, evangelists, all of that. I’ve learned more from the songs than I’ve learned from any of this kind of entity. The songs are my lexicon. I believe the songs.”
Volgens mij is dit precies waar Huisman op doelt. Want juist in songs wordt geassocieerd, worden bekende beelden gebruikt om een verhaal te vertellen. Om een verhaal éigen te maken. Dat kan niet zonder de afwezigheid van kennis over die verhalen. Kennis over de Bijbelse symboliek. Maar ook niet zonder de kennis van de personen waar je het over hebt.
Door middel van Let Me Rest on a Peaceful Mountain’ of ‘I Saw the Light’ ga je associëren. Ga ík associëren. En maak ik het mij eigen. Want regelmatig denk ik, behalve het stevige fundament van de Bijbel: Dit Zijn De Namen en I Saw The Light, zij laten mij associëren en interpreteren, dát is mijn religie.

Tags // , , , , , , , , , , , , , ,

Trackback from your site.

Leave a comment

You must be logged in to post a comment.