mrt
09
2014

Zomer in de Prinstentuin

De lente lijkt definitief door te breken. We prijzen onszelf gelukkig, gezien de berichten op Twitter. Alsof we recht hebben op dit jaargetijde, vooral na de kwakkelende winter. Alsof we ons niet beseffen dat we ook in de wisseling van de seizoenen afhankelijk zijn van de Schepper. Dat laten we maar achterwege. We vinden dat de lente moet komen. Voor ons, mensheid. Omdat het ‘moet’.

De sociale media melden dat het vandaag al rokjesdag is. Een term die door wijlen Martin Bril werd geïntroduceerd. Inmiddels al achttien jaar geleden dat de columnist het Nederlandse volk met dit fenomeen liet kennismaken. Maar hoewel ik het waardeer dat we deze lentedag uitroepen tot rokjesdag, is het echter nog niet zover.

Als omschrijving van de eerste lentedag, schreef Bril:

‘Rokjesdag is die ene dag in het voorjaar dat alle vrouwen als bij toverslag ineens een rok dragen, met blote benen eronder. Een jurk kan ook, maar er mogen geen panty’s om de benen zitten. Dat is bedrog.

(…)

In de aanloop naar rokjesdag zijn er altijd een paar dagen die verwarring zaaien. Het is dan prachtig weer, maar ‘s ochtends is het nog te koud. (…) Er moet in rokjesdag iets onomkeerbaars zitten. De rokken en jurken die ‘s ochtends zijn aangetrokken, mogen niet in de loop van de dag door iets anders worden vervangen.’

Het lijkt me van belang om deze omschrijving van de stukjesschrijver aan te houden. Bril was namelijk de man die rokjesdag in Nederland heeft bekendgemaakt. De lentedagen die we nu meemaken, vallen zonder meer in de ‘verwarringdagen’. Het is in de ochtend nog te fris om de benen bloot te geven.

Nog even afwachten dus, tot de dames besluiten hun benen de hele dag aan het zonlicht toe te vertrouwen. Vanmiddag zag ik ze wel, trouwens. De meisjes die een jurkje droegen – en blootbeens door de Prinstentuin in Leeuwarden liepen. Maar beide jonge vrouwen liepen hand in hand met hun vriendje. Zoiets geeft altijd wat te denken.

Ik vind het sowieso opmerkelijk dat de Prinsentuin in de zomer een plek is voor zon en liefde. Niet dat de Leeuwarders niet welkom zijn in hun eigen stadspark van koninklijke allure. Maar dit park ligt al sinds een jaar op mijn dagelijkse wandelroute. In de wintermaanden (van het najaar tot het voorjaar) zie ik praktisch nooit iemand. Op een enkele hardloper na.

Je vraagt je onwillekeurig af waar de zomerse mensen tijdens de winter verblijven. En wat ze daar dan doen. Je zou spontaan medelijden met ze krijgen. De Prinsentuin is ook in de winter een aangename plek om te vertoeven. Bijkomend voordeel is dat je door niemand wordt bekeken – alle ruimte om elkaar lief te hebben.

Maar dat bedacht ik me pas toen ik weer thuis was na mijn wandeling.

mrt
08
2014

Boek: Tom Willems – Laat mij vandaag vergeten tot morgen

scan286

Laat mij vandaag vergeten tot morgen is inmiddels alweer het vierde boek van Tom Willems, blogger van ‘Bob Dylan in (het) Nederland(s)’. Dit boek gaat verder waar het vorige boek van de schrijver ophoudt: met het doorgeven van ideeën, gedachten en aantekeningen over Dylan.

Via die aantekeningen neemt Willems de lezer mee in de wereld van iemand die bezeten is van Dylan. Het boek ‘Vandaag’ is dan ook geen biografie over het ‘fenomeen’ uit Amerika. De flaptekst meldt dat de auteur zijn lezers meeneemt ‘naar platenbeurzen en kringloopwinkels, door de Nederlandse literatuur en uiteraard langs de platenkast, altijd op zoek naar meer details. Details die helpen bij het begrijpen van de kracht van Bob Dylans muziek’.

Dat eerste klopt zeker, de lezer gaat mee op zoek langs met name de uitverkoop van de grote en kleine zaken. Op zoek naar details. Maar of die details helpen om Dylans krachtige muziek te begrijpen? Wordt de tekst of de muziek van de zanger en tekstschrijver beter of slechter als je een Franse of Afrikaanse persing hebt? Wat is de zeggingskracht van een wel of niet weggepoetst kuchje in een nummer?

Voor een gemiddelde Dylan-liefhebber maakt zoiets niet uit. Voor hem gelden die details niet, maar is het algemene van de Amerikaan van belang. Maar voor wie een verzamelaar is, maken de kleine dingen wel iets uit. Voor die verzamelaars is Laat mij vandaag vergeten tot morgen interessant. Want er is altijd meer te vinden.

De titel van het boek komt uit de Dylan-klassieker Mr. Tambourine Man. Misschien vormt dit lied een soort morfine, Willems schrijft tussen de regels door over zijn rugklachten, die hem fysiek slopen.

Als laatste: hoe zit het met die bloemlezing met teksten over Dylan? Willems heeft plannen, maar na het lezen van deze aantekeningen zijn die plannen nog toekomstmuziek. Ik ben benieuwd naar de uitwerking van die bloemlezing.

N.a.v.: Tom Willems – Laat mij vandaag vergeten tot morgen, Uitgeverij Bravenewbooks.nl (Bol.com), eerste druk 2014

mrt
07
2014

Chocola

Al eens eerder heb ik eens geschreven over de zin en noodzaak van chocola. Naar verluidt is pure chocola (met een cacaopercentage van meer dan 70 %) gezonder dan fruit en groente. Ik neem het ter kennisgeving aan. Cacao sluit groente en fruit niet uit, vanzelfsprekend. Vermoedelijk zijn deze natuurlijke producten complementair aan elkaar.

In chocola zitten namelijk stofjes die goed zijn voor je lichaam. De antioxidanten voorkomen dat je van binnen roest, bijvoorbeeld. En zo zijn meer ingrediënten goed voor lijf en leden. Uiteraard met mate, want overdaad schaadt: in 100 gram cacao zit al 500 calorieën. In de beperking toont zich de meester.

Ik was blij verrast toen ‘Leven’, een bijlage van het Nederlands Dagblad© onlangs integraal een blog overnam over chocola. Het blog werd geschreven door Joelle (keukenprinses en journaliste. Houdt van God en manlief) voor het meidenblog Huis van Belle. Nu ben ik geen meisje, keukenprinses of liefhebber van ‘manlief’, maar zo’n blog sprak me wel aan.

Is het geloofwaardig als ik zeg dat mijn oog puur bij geval op dit artikel viel?

Neem het maar van mij aan, want aldus geschiedde.

Een herkenbaar verhaal van Joelle. Omdat het redelijk overeen kwam met mijn eigen onderzoekje. Leuk te lezen dat mijn verhaal door een externe collega wordt bevestigd. Het hoeft geen betoog dat ik kort na het lezen van dit blog weer naar de supermarkt ging en voor een paar dubbeltjes een reepje pure chocolade ging halen.

Om elke dag een stukje op te peuzelen.

Uiteraard, met mate.

Maar wel genieten.

mrt
06
2014

Kijken en bekeken worden

Het valt niet mee om onopgemerkt door de stad te lopen. Bij elke wandeling valt me op hoe de mensen naar me kijken. Ik denk dat het opvalt omdat ze naar mij kijken. De manier waarop andere Leeuwarders naar andere Leeuwarders kijken, weet ik natuurlijk niet. In ieder geval niet op de manier waarop men naar mij kijkt.

Sommigen kijken als een figurant die net de opdracht kreeg om vooral niet in de camera te kijken. Zij kijken ‘heel natuurlijk’ gewoon voor zich uit. Hoewel ze nog wel vanuit de ooghoeken naar me kijken, of ik er nog wel ben. Of te checken of ik het inderdaad ben.

Alsof ik een bekende Leeuwarder ben.

Anderen kijken je aan, alsof je brandend water bent. Tot het moment komt dat de beide oogparen elkaar treffen. Plots kijkt de ander weer voor zich uit. Betrapt.

Je moet er maar tegen kunnen.

Het valt mij steeds zwaarder.

mrt
05
2014

Dame bij het raam

Gisteren kondigden Thomas Acda en Paul de Munnik aan dat ze gaan stoppen als theater-duo. Acda en de Munnik bestaan vanaf 2015 niet meer. Toen tv-host Matthijs van Nieuwkerk in De Wereld Draait Door het duo aankondigde en zei dat ze nieuws hadden dat ze nog niet wilden vertellen, dacht ik het al: ‘die twee gaan stoppen als duo’. Maar achteraf heeft natuurlijk iedereen gelijk.

Het aangekondigde afscheid van Acda en de Munnik was een goede reden om weer wat cd’s van deze twee uit de kast te halen. Niet in chronologische volgorde luisterend. Zodoende luister je beter naar de liedjes, zonder te denken dat de dichter en de pianist bij elk nieuw album betere muziek maakten. Maar dat terzijde.

Eén van de liedjes die ik opnieuw hoorde, was Brussel Moeten Heten. Een liedje dat me al snel aansprak. Vanwege de heimwee dat uit het lied komt. De eenzaamheid. Het verlangen naar een andere stad. En dan die ene zin.

Er blijft een vrouw staan voor het raam / Het lijkt of ze wil dat ik iets zeg / Het zou hier Brussel moeten heten / Was ik eindelijk eens weg.

Even later is die vrouw voor het raam veranderd in een dame voor het raam. Ik weet niet of die vrouw of dame voor het raam een prostituee is. Zou kunnen, verwijzend naar het lied Dag Esmee. Maar ik denk van niet. Ik denk eerder aan een eenzame vrouw in een café.

Die eenzame vrouw achter het raam. Die komt me in de Nederpop bekend voor. Henny Vrienten schreef voor de gelegenheidsformatie Boeijen Hofstede Vrienten een nummer met als titel Vrouw Voor Het Raam. Maar hoewel het ook in dit lied gaat over eenzaamheid, heeft de voormalige Doe Maar-bassist het over een andere soort eenzaamheid.

Ze zit al uren voor het raam / Staart naar de kinderen op het plein / Het aarzelt tussen dag en donker / Wind speelt zacht met het gordijn / ‘n Stapel kranten in de gang / De post al tijden niet geopend / De deur driedubbel in het slot / Maar toch is zij nu niet meer bang.

Deze vrouw leeft niet meer. Ze zit al dagen voor het raam / Er hangt een zwijgen in de lucht / Een vreemde geur kruipt / Door de muren.

Dit beeld beangstigt me wel eens. Ken ik mijn buren zo goed dat ik weet wanneer zij er niet meer zijn?

Zover laten Acda en de Munnik het niet komen. Zij stoppen op hun hoogtepunt. Ze zijn niet zat van elkaar, maar willen los van elkaar werken. Meer los dan acht jaar geleden, toen zij een AedM-pauze hadden. De breuk is definitief. Om over vijftien jaar weer bij elkaar te komen en te gloreren als comeback-kid.

Misschien.

mrt
05
2014

Acda en de Munnik – Ren Lenny Ren

Zoek me om je heen als je voelt dat je me mist

Ik weet gerust wat mijn vertrek heeft aangericht

Ik kom wanneer je wilt

Denk maar mijn vader is de wind

Ik ben zo licht nu

Ik vind altijd je gezicht

 

Zoek me om je heen als je boos bent of verdrietig

Of vertellen wilt van wat je hebt beleefd

Ik kom wanneer je wilt

Ik ben je vader toch, de wind

En veel verschilt het niet van hoe snel ik heb geleefd

 

Als het pannen van daken waait

Als het gras om je voeten graait

Als de wind langs je wangen aait

Hier ben ik!

 

Als de zee je met schuim bezingt

Als het huilen langs huizen klinkt

Als de wind je voorover dwingt

Hier ben ik!

 

Ren Lenny ren

Als je me mist ren heel hard met me mee

Ren Lenny ren

En ben je boos, heb je geen zin

Ren toch, maar hard tegen me in

Ren Lenny ren

 

Zoek me in de bomen

Zie de toppen zwaaiend gaan

Ik ben je vader de wind, ik kom er aan!

Zoek me in de havens

En als de boten langzaam dansen gaan

Je vader de wind komt er aan!

 

Als het graan op de velden wuift

Als het zand over de duinen stuift

Als de wind zelfs je fiets verschuift

Hier ben ik!

 

Als het haar voor je ogen waait

Als je jas om je lichaam draait

Als de wind langs je wangen aait

Hier ben ik!

 

Ren Lenny ren

Als je me mist ren heel hard met me mee

Ren Lenny ren

En ben je boos, heb je geen zin

Ren toch, maar hard tegen me in

Ren Lenny ren

 

© Thomas Acda, 2002

mrt
04
2014

Dylan-fans

Ik woonde en studeerde in Zwolle, toen ik werd geattendeerd op een bandje aan de rand van de Veluwe. Thirteen Weeks heette dit bandje. Genoemd naar de periode dat restte tussen de eerste repetitie en het eerste optreden. Een akoestisch gezelschap, gevormd door een gitarist, een bassist, een drummer en twee aantrekkelijke zusjes waarvan de een zong en de ander saxofoon speelde.

Inmiddels heeft de band wat personele wijzigingen doorgevoerd. Het zingende zusje is vertrokken, bijvoorbeeld. De sax-zus zingt. De gitarist en de bassist zijn gebleven. Het repertoire is uitgebreid. Het is niet per definitie alleen de muziek van Bob Dylan.

Ik onderhoud in alle terughoudendheid enige contact met dit bandje. Van grote afstand, dat wel. Maar ik werd gisteren gewezen op een nieuw optreden. In Markelo. Het zusje meldde me:

Een andere Dylan fan gaat zondag namelijk een solo optreden verzorgen op een heel bijzondere manier. Hij heeft verschillende nummers van Dylan uitgezocht die een belangrijk stukje geschiedenis op z’n Dylans vertellen. Compleet vormgegeven met filmpjes en foto’s van Dylan door de jaren heen. Eigenlijk voor echte Dylan fans een bijzonder optreden die je niet wilt missen.

Ik geef het bij deze in ieder geval door. Misschien vind je het leuk om hier heen te gaan. Voel je vrij. Thirteen Weeks kan het hebben.

mrt
03
2014

10 jaar cel voor doden Egyptische blogger

Twee Egyptische politieagenten zijn veroordeeld voor de dood van blogger Khaled Saïd. De rechtbank in Alexandrië veroordeelde de twee tot 10 jaar cel.

De blogger werd in 2010 door agenten zo erg mishandeld dat hij overleed. De moord op Saïd wordt gezien als een belangrijke aanleiding voor de opstand tegen oud-president Mubarak in 2011. Veel Egyptenaren hadden genoeg van het brute optreden van de Egyptische politie.

Geweld

Foto’s van het lichaam van Saïd gingen de hele wereld over om te laten zien hoeveel geweld er werd gebruikt.

De agenten waren in 2012 al veroordeeld tot zeven jaar gevangenisstraf. Die zaak moest worden overgedaan.

Bron: NOS.nl

mrt
02
2014

139

De christelijk-gereformeerde predikant Den Hertog preekte vanmiddag in De Morgenster over psalm 139. Mijn aandacht week af en toe af van de tekst. Niet omdat ik dacht aan de Opwekking-versie van deze psalm – van Opwekking moet ik niet heel veel hebben.

Nee, ik moest denken aan Ernst Jansz. De voormalige Doe Maar-frontman vertaalde de Dylan-tekst ‘Every grain of sand’. In een verantwoording aan zijn beste vriend H., schreef Jansz in 2010 het volgende: “Het [nummer] werd op de begrafenis van Johnny Cash, in 2003, gezongen door Emmylou Harris en Sheryl Crow. Volgens Wikipedia vergelijken sommigen het lied met regels uit William Blake’s Auguries of Innocence:

To see a world in a grain of sand

And a heaven in a wild flower

Hold infinity in the palm of your hand

And eternity in an hour.

Het is natuurlijk mogelijk, maar ik betwijfel of Dylan zich door die regels heeft laten inspireren. Eerder lijkt het beeld mij uit de Bijbel te komen, Psalm 139: 17-18:

Hoe rijk zijn uw gedachten, God

hoe eindeloos in aantal,

ontelbaar veel, meer dan er zandkorrels zijn.

Ontwaak ik, dan nog ben ik bij u

Dylan was in die tijd natuurlijk helemaal in het geloof, zoals je weet. Volgens sommigen is dit lied Dylan’s belangrijkste werk. Het hoeft geen betoog dat het gelovigen zijn die die mening zijn toegedaan.”

Waarvan akte.

En dat voor een man, die van zijn moeder een ‘gezonde afkeer tegen religie’ erfde.

Ook dacht ik aan de bewerking die dichter-priester Huub Oosterhuis maakte. En die dochter Trijntje uitvoerde. Een aangrijpend lied met als titel ‘Ken je mij’. In een andere bewerking van deze psalm door Oosterhuis, ontbreekt de ‘haat-verzen’, waarin de psalmist tegen God zegt dat hij haat wie God haten.

Wel is het een mooie vertaling.

“Zou ik roepen: ‘Duisternis, bedek mij,

licht, verander in nacht’ –

voor U bestaat duisternis niet.

Voor U is de nacht even licht als de dag,

de duisternis even stralend als het licht.

Uw schepping ben ik in hart en nieren,

Gij hebt mij geweven in de schoot van mijn moeder.

Ik wil U bedanken daarvoor,

dat Gij mij ontzagwekkend gemaakt hebt.

(…)

Gij, Eeuwige, peil nu mijn gedachten, doorgrond mij,

toets mijn verborgen gedachten.

Ik ben toch niet op een doodlopende weg?

Leid mij voort op de weg van uw dagen.”

Mooi. Vind ik.

Maar ik ben maar een eenvoudige schoenenlapper.

mrt
01
2014

Leonard Cohen – First we take Manhattan

They sentenced me to twenty years of boredom
For trying to change the system from within
I’m coming now, I’m coming to reward them
First we take Manhattan, then we take Berlin

I’m guided by a signal in the heavens
I’m guided by this birthmark on my skin
I’m guided by the beauty of our weapons
First we take Manhattan, then we take Berlin

I’d really like to live beside you, baby
I love your body and your spirit and your clothes
But you see that line there moving through the station?
I told you, I told you, told you, I was one of those

Ah you loved me as a loser, but now you’re worried that I just might win
You know the way to stop me, but you don’t have the discipline
How many nights I prayed for this, to let my work begin
First we take Manhattan, then we take Berlin

I don’t like your fashion business mister
And I don’t like these drugs that keep you thin
I don’t like what happened to my sister
First we take Manhattan, then we take Berlin

I’d really like to live beside you, baby

And I thank you for those items that you sent me
The monkey and the plywood violin
I practiced every night, now I’m ready
First we take Manhattan, then we take Berlin

I am guided

Ah remember me, I used to live for music
Remember me, I brought your groceries in
Well it’s Father’s Day and everybody’s wounded
First we take Manhattan, then we take Berlin

 

© Leonard Cohen, 1987