feb
06
2014

Gesprek

Vanwege een afspraak aldaar, ben ik in Drachten. Volledig volgens mijn eigen gewoonte ben ik uiteraard weer te vroeg. Veel te vroeg. Dus blijf ik buiten nog even wachten, voordat ik me meld. Ik sta nog maar net om mij heen te kijken, als ik iemand schuin achter mij hoor hoesten.

‘Het is wat, met die griep,’ hoest de man mij tegemoet. Ik beantwoord het volmondig, want die griep heeft ook mij te pakken. De man is een kop kleiner dan ik, en wat forser ook. Hij begint aan een monoloog.

‘Mijn vader had het ook, zulk hoesten. Ik eindig net zo als hij, tien meter onder de grond. Maar mijn vader had hartproblemen. Dus het zal met mij niet zo’n vaart lopen. Eerst maar even mijn broertje leegdrinken’ – hij heeft een blikje Euroshopper-bier in zijn hand, en een leeg blikje in zijn jaszak – ‘want oom agent vindt dit niet zo heel leuk. Ga zo naar Cambuur – PSV. Als oom agent dan het blikje zit, mag je mee met die roodblauwe auto. Een nachtje logeren. Maar daar heb ik geen zin in. Ik heb al een keer eerder vastgezeten. Onterecht. De politie pikte me op. Ze zullen wel gedacht hebben: die werkt bij Caparis, die kunnen we wel hebben. Mijn kleine broertje zit ook bij de ME. Ik stoei wel eens met hem, maar ik win het nooit van hem. Hij heeft me zo in de houdgreep. Ik zat een paar dagen vast, de rechter werd dat voorarrest met dertig dagen verlengd. Maar op een dag kwam zo’n bewaken naar me toe, en zei dat ik weg mocht. Ik dacht dat hij een grapje maakte. Maar hij meende het. Dus ik kon weer naar huis. Maar ik heb werk, en dat zullen ze wel gezien hebben. Nou ja, zo is dat dan. Heb het prima naar mijn zin hoor, op m’n werk. Ik hoop dat Cambuur wint, vanavond. Als zelfs ADO kan winnen van PSV, dan kan Cambuur dat ook. Voor Heerenveen ben ik niet zo zeker. Ik ben zelf een geboren Hagenaar. Maar ik ben hier gekomen omdat mijn ouders hierheen zijn verhuisd. Dus ben ik supporter van Cambuur. Je kunt toch niet elke week naar Den Haag op en neer? Dat kost veel te veel geld. Ik zag dat leden een dag aangeboden kregen in Den Haag, en gewone supporters een halve dag. Ja doei, dat doe ik dus niet, he. Maar ja, ik zal maar eens naar de bus lopen. Fijne avond, he.’

En ja, het was een fijne avond. Mede dankzij deze man.

feb
04
2014

Opgestapeld

Als je een langere periode in het buitenland bent, maar te kort voor een definitief vertrek, dan stapel je afspraken op tot wanneer je weer thuis bent. Tenminste, zo is het wel bij mij gegaan. Tijdens mijn Berlijnse periode spaarde ik mijn afspraken op tot ik weer terug in Leeuwarden ben. En zo geschiedde dat ik vandaag twee interviews moest doen.

Maar dat hoort erbij.

feb
03
2014

Terug

Inmiddels ben ik ruim anderhalve dag weer terug in Leeuwarden. En het is goed om weer terug te zijn op de plek waar je woont. Dat betekent overigens niet dat ik het in Berlijn slecht heb gehad; maar je stelt je in op een bepaalde periode, en dan is het goed om weer huiswaarts te gaan.

Ik ben met de trein naar huis gegaan. Vanuit Berlijn. Als je eenmaal de grens over bent en weer in Nederland bent, zie je opeens weer datgene wat je geen moment hebt gemist. Zoals bijvoorbeeld die jongens met hun agressieve gezichten op het station. De trein die maar twee keer per uur gaat; het openbaar vervoer in Berlijn gaat bijna elke vijf minuten.

Dat soort dingen.

Je ontkomt bij terugkomst niet aan de vraag of je weer terug zou willen naar de buitenlandse stageplek. Ik zeg geen ja en geen nee. Want als ik ‘Ja’ zeg, verplicht ik mezelf tot iets waar ik nu geen beloftes over kan maken. Maar zeg ik ‘Nee’, dan sluit ik op voorhand een optie uit, die ik niet wil uitsluiten.

Voorlopig ben ik nog weer even in Nederland.

feb
02
2014

David Bowie – Heroes

I
I will be king
And you
You will be queen
Though nothing will
Drive them away
We can beat them
Just for one day
We can be Heroes
Just for one day

And you
You can be mean
And I
I’ll drink all the time
‘Cause we’re lovers
And that is a fact
Yes we’re lovers
And that is that

Though nothing
Will keep us together
We could steal time
Just for one day
We can be Heroes
For ever and ever
What d’you say

I
I wish you could swim
Like the dolphins
Like dolphins can swim
Though nothing
Will keep us together
We can beat them
For ever and ever
Oh we can be Heroes
Just for one day

I
I will be king
And you
You will be queen
Though nothing
Will drive them away
We can be Heroes
Just for one day
We can be us
Just for one day

I
I can remember
Standing
By the wall
And the guns
Shot above our heads
And we kissed
As though nothing could fall
And the shame
Was on the other side
Oh we can beat them
For ever and ever
Then we can be Heroes
Just for one day

We can be Heroes
We can be Heroes
We can be Heroes
Just for one day
We can be Heroes
We’re nothing
And nothing will help us
Maybe we’re lying
Then you better not stay
But we could be safer
Just for one day

feb
01
2014

Berlijnse notities: Er is een deel van mij…

Er is een deel van mij in de Ardennen blijven steken

Een ander stuk ligt in Italië aan zee

Weer een ander deel is in Les Landes gebleven

Ik neem steeds minder van mezelf nog mee


Zo heb ik als ik weg ben te weinig mee van mij

Zodat ik daar niet lang kan blijven

En ik terug moet naar daar waarvan ik kwam

Om dan weer thuis te weten dat waar ik heb gezeten

Ook deze keer natuurlijk z’n deel weer van mij nam

 

Zo begint wijlen Bram Vermeulen zijn tekst Verlangen. Zo is het ook een beetje met mij. Vanochtend zijn Sergio en ik vertrokken uit Berlijn. Met elke kilometer dat we verder uit de Duitse hoofdstad reden, kwamen we weer een kilometer dichter bij huis. Ik ben met een stukje minder van mezelf thuisgekomen, want er is een deel van mij in Berlijn blijven steken.

Een lange rit, ruim zes-en-een-half uur. Maar goed, dan heb je ook wat: langzaam zie je het landschap veranderen. Duitsland is minder geordend dan Nederland (maar niet minder ‘goed georganiseerd’), en het is kouder in Berlijn dan in Leeuwarden.

Of ik weer terug wil naar Berlijn? Zeker. Maar dat wilde ik ook voordat ik deze stage begon; dat ik in Berlijn mijn internship volgde, was omdat ik wel een beetje van Berlijn was gaan houden – plus het feit dat ik sowieso een buitenlandse stage kon lopen. Die twee dingen bij elkaar vormden mijn stage.

Met deze Berlijnse notitie sluit ik mijn reisverslag over mijn stage af. Het zijn vier schitterende weken geweest. En nu weer de blik naar voren!

 

jan
31
2014

Berlijnse notities: alles kla(a)r

Het werk zit erop. Vandaag was mijn laatste werkdag. Morgenochtend stap ik in de trein op Berlin Hauptbahnhof, samen met Sergio. Aan het einde van de middag ben ik weer thuis in Leeuwarden. Dan zijn de vier weken helemaal afgerond. Zoals het hoort bij dit Berlijnse verhaal.

Vandaag is mijn artikel dan eindelijk afgerond, ook tekstueel. Mijn GEB-collega Artur zal het artikel naar de Friedrichshainer Chronik sturen. Dat is mooi.

Het was ook de dag van afscheid nemen. Van mijn GEB-collega’s. Een goed afscheid. Een andere collega nam ook afscheid; een derde collega werd voor haar verjaardag gefeliciteerd. Ik heb een grote mok gekregen, met daarop één rode en een rits groene Ampelmänchen erop gekregen. Een mooie herinnering.

Dit is niet mijn laatste Berlijnse notitie. Morgen volgt natuurlijk ook nog. En ik heb niet de indruk dat schrijven over Berlijn sowieso een afronding kent. Maar laat ik niet op de zaken vooruit lopen.

jan
30
2014

Berlijnse notities: Presentation

Hoewel mijn Praktikum nog één dag duurt – en dan de dag erna reis ik huiswaarts –, gaf ik vanmiddag mijn presentatie. Ik heb aan mijn GEB-collega’s verteld wat ik de afgelopen vier weken heb gedaan. En waar mijn artikel over gaat.

En ik heb afscheid genomen van mijn ‘tutor’ Marta, die me de afgelopen twee weken ondersteunde bij het maken van mijn artikel. Zij gaat morgen voor een paar dagen terug naar Polen. Heb me erg met haar vermaakt.

En morgen? Morgen is mijn laatste volledige dag in Berlijn. De puntjes op de i voor mijn artikel. Afscheid nemen van GEB. Tas inpakken. Dat soort dingen. Dan is het voorbij, dit praktikum. Maar dat volgt pas dit weekeinde écht.

jan
29
2014

Berlijnse notities: bloggen

Het moest er toch een keer van komen, een Duitstalig blog. Op dit blog komt achtergrondinformatie te staan over mijn artikel en over mijn periode in Berlijn. Wat het verschil is met de Berlijnse notities? Die zijn een onderdeel van mijn persoonlijke blog, terwijl het Duitse blog specifiek voor GEB is.

Dat ik dit blog begin, komt nu het einde van mijn Praktikum in zicht is. Nog drie nachtjes in den vreemde. En dan ben ik weer thuis. Laat ik niet alvast met voorlopige conclusies komen. Ik heb nog twee dagen plus nog een reisdag voor de boeg.

jan
28
2014

Berlijnse notities: Stadtspiel

Vorige week arriveerde in Berlijn een nieuwe groep praktikanten. Twaalf jongens en meisjes uit Wales en Polen. Vandaag leerden zij de stad kennen door middel van een Stadtspiel, een stadspel. Sergio, zijn vriendin Anna en ik mochten ook meedoen aan het spel

Een paar uur lang zwierven we in groepjes door Berlijn, op zoek naar onder meer de Berlijnse beer (het symbool van de stad), het verhaal achter de konijnen van de Muur (vooral bekend in Polen) en een weekend-vullend programma voor Berlijnbezoekers.

Het doel van het spel was meervoudig. Voor een deel was het de bedoeling om de stad te leren kennen. En daarmee ook het ov-systeem. Maar het was ook bedoeld voor de nieuwe groep om elkaar wat te leren kennen – zij zijn de komende drie maanden elkaars medestrijders in Berlijn.

Zonder meer een geslaagde middag.

Verder vandaag nog gewerkt aan mijn artikel. Moet donderdag af zijn, want dan presenteer ik het aan GEB. De volgende dag de laatste puntjes, en zaterdag weer huiswaarts. Het is een enorm cliché, maar de tijd vliegt!

jan
27
2014

Berlijnse notities: Deutsche Welle

Het is vandaag de Holocaust Memorial Day. Maar daar heb ik weinig van gemerkt, vandaag. Sterker nog, dit is aan me voorbij gegaan. Behalve dan dat ik op internet de nodige nieuwsberichten hierover heb gelezen. Maar daar is het bij gebleven.

Aan het begin van de avond zijn Sergio en ik, samen met onze ‘mentor’ Artur naar de Deutsche Welle geweest. DW is een Duits mediabedrijf, met uitzendingen gericht op de Duitse, Arabische, Spaanse en Latijns-Amerikaanse wereld.

We werden rondgeleid door een Spaanse journalist, een vriend van Artur. Die vriend kwam tien jaar geleden naar Berlijn, ook een internship. En is sindsdien in Berlijn blijven hangen. Zo kan het dus ook.