aug
19
2014

John Deacon jarig

Vandaag viert John Deacon zijn 63e verjaardag. De ‘stille Queen’ was een kwart eeuw lang de bassist van de Britse rockgroep. Hoewel Deacon het jongste bandlid was, is hij wel de eerste van de vier mannen die vrijwillig de groep verliet. De dood van frontman Freddie Mercury heeft Deacon nog steeds niet verwerkt; een nieuwe tijdelijke leadzanger is volgens de bassist geen optie, omdat Mercury onvervangbaar zou zijn.

Eind jaren zestig vormden de natuurkunde-student Brian May (gitaar) en student Tandheelkunde Roger Taylor (drums) een bandje, Smile. Zij werden aangevuld door bassist/zanger Tim Staffel. Zij kwamen in contact met de artistiekeling Freddie Mercury, die besloot zanger te worden van dit bandje. Staffel maakte plaats, waarna de band een doorstart maakte onder de naam ‘Queen’. Het enige probleem was dat Queen nog een bassist nog had.

Het kostte enige moeite om een vaste vierde bandlid te krijgen. Na zo’n zes of zeven tijdelijke basgitaristen, viel de keuze op de jonge student Natuurkunde en Elektrotechniek, John Deacon. Tijdens een auditie speelde Deacon een zelfbedachte en ingewikkelde baslijn van naar verluidt een uur.

De jongen, duidelijk de jongste van het kwartet, mocht blijven. Deacon zelf was minder zeker van een goede inkomstenbron van Queen, en bleef werkzaam als docent op een middelbare school. Een passie was de band voor Deacon nog niet – pas na drie albums (en voor het album Sheer Heart Attack) begon de schuchtere muzikant ook eigen liedjes te schrijven.

Een groot mankement bij het liedjesschrijven was Deacons gebrek aan zangtalent. Zingen was niet aan hem besteed: de harmonieuze koorzang in de Queen-songs werden gedaan zonder de bassist, en ook bij live-optredens zong Deacon niet – hoewel hij wel een eigen microfoon had, waarin hij ‘zong’: of hij playbackte of zijn versterker stond zacht danwel uit.

Desondanks was ‘de stille’ verantwoordelijk voor een groot aantal hits van Queen. Wat te denken van ‘Another one bites the dust’ (in Amerika een grotere hit dan Bohemian Rhapsody), ‘You’re my best friend’ en ‘I want to break free’. Ook is “Deaky” mede-verantwoordelijk voor de specifieke klank van Queen: als elektricien bouwde Deacon zijn eigen basversterker, de Deacy Amp, waar gitarist May zijn Red Special in heeft geplugd.

Na het overlijden van Mercury, trad Queen nauwelijks in de openbaarheid. Wel kwam er het herdenkingsconcert in 1992, volgde in 1995 het “postume” album Made In Heaven en verscheen twee jaar later de eerste post-Mercury-singel ‘No-one but you (Only the good die young)’. Deze singel was de laatste waar Deacon zijn medewerking aan gaf: Mercury was onvervangbaar, en dus was Queen een “afgeronde band”. Samenwerkingen met onder meer de boyband 5ive en zanger Robbie Williams zag Deacon niet zitten; de rockmusical ‘We Will Rock You’ keurde hij wel weer goed.

Deacon, de ‘stille Queen’. Nog steeds de stille. Wat we van hem weten, wordt en passant meegedeeld door May en Taylor. Deacon leidt een teruggetrokken bestaan en houdt zich vooral bezig met golfen en websites bouwen.

Het is hem gegund.

aug
18
2014

Gereformeerde school populair in stad

LEEUWARDEN – Een gloednieuw gebouw én alweer meer leerlingen. De gereformeerde basisschool in Leeuwarden, Princenhof, start vandaag feestelijk. Scholenkoepel Noorderbasis heeft de wind mee.

Meer leerlingen, zo gaat dat meer bij de scholen van Noorderbasis. Dat is de koepel met zeventien basisscholen in Friesland, Groningen en Drenthe. Toch is het niet louter hosanna. De krimp treft wel de gereformeerde dorpsscholen. Zo sloot Noorderbasis scholen in Haulerwijk en Blije, omdat ze anders vandaag zouden starten met minder dan 23 leerlingen. Maar in grotere plaatsen groeien de gereformeerde scholen. Ook de scholen van Gomarus, in het voortgezet onderwijs, hebben de wind mee.

Bron: LC.nl

aug
17
2014

Dijkshoorn-foto

Nico Dijkshoorn twittert. En hij twittert zoals hij praat: onnavolgbaar, maar altijd scherp. Onlangs zag ik zijn account weer. Het is best interessant om zo af en toe naar de profielen te kijken van je sociale vrienden. Al was het maar uit pure interesse wie jij volgt en door wie jij gevolgd wordt.

Toen ik de foto van Dijkshoorn zag, schrok ik een klein beetje. Het was net of ik wijlen Martin Bril zag. Gelukkig was die schrik maar voor even: die oogopslag van de man was toch anders dan Bril. Maar toch, de gelijkenis tussen de twee mannen is er wel. Niet helemaal qua uiterlijk – misschien is hun fysieke voorkomen wel het minste wat ze delen.

Ik vind dat Dijkshoorn met recht de opvolger genoemd mag worden van Bril: allebei schrijven ze voor de Volkskrant. Voor hun beiden staat de liefde voor de taal voorop. Ze hebben een bijzondere neus voor muziek. Een oog voor detail.

Eén-op-één kun je ze niet vergelijken. Dijkshoorn is geen Bril, en Bril geen Dijkshoorn. Het zijn uiteraard twee verschillende schrijvers. Maar toch, je laten inspireren door een collega betekent ook niet dat je de ander imiteert.

Nico Dijkshoorn met een geheel eigen Bril. Mooi.

008klein

aug
17
2014

Ex Dutroux uit klooster

MALONNE – Michelle Martin, ex-vrouw van kinderverkrachter en -moordenaar Marc Dutroux, heeft van een rechtbank toestemming gekregen om het klooster te verlaten, waar zij sinds haar vervroegde vrijlating woont. Ze was veroordeeld wegens medeplichtigheid aan de misdaden van Dutroux. Haar nieuwe verblijfplaats wordt niet bekend gemaakt, om maatschappelijke onrust te voorkomen.

Twee jaar geleden kwam Martin onder voorwaarden vrij. Zij verhuisde naar het klooster van de Clarissen in Malonne. Vorig jaar werd bekend dat het klooster te groot voor de nonnen is om te onderhouden, waardoor ze gedwongen zijn te verhuizen.

aug
16
2014

Huub van der Lubbe – Tot jij mijn liefde voelt

Als de regens om je oren slaan

En heel de wereld zit achter je aan

Kom dan bij mij in de luwte staan

Tot jij mijn liefde voelt

.
Valt de avond met zijn sterrenpracht

En er is niemand die jouw leed verzacht

Dan houd ik duizend jaar voor jou de wacht

Tot jij mijn liefde voelt

.
Ik weet wel dat jij nog veel twijfels kent

Maar bij mij krijg jij het fijn

Van ons allereerste ogenblik

Zag ik al precies waar jij moest zijn

.
Ik lijd honger, ik lijd dorst en kou

Ik struin de straten af voor dag en dauw

Er is niets dat ik niet doe voor jou

Tot jij mijn liefde voelt

.
Stormen razen over open zee

Over de snelweg van de spijt

Er waaien winden met een nieuw idee

En zoals ik, zoek jij ze voor altijd

.
Want ik maak je gelukkig, maak je dromen waar

Ik doe alles voor je, je zegt het maar

Al moet ik tien keer rond de evenaar

En jij mijn liefde voelt

Tot jij mijn liefde voelt

.

© Bob Dylan / Huub van der Lubbe

aug
08
2014

Romeinen 10: 10 – 15

Als uw hart gelooft, zult u rechtvaardig worden verklaard; als uw mond belijdt, zult u worden gered. Want de Schrift zegt: ‘Wie in hem gelooft, komt niet bedrogen uit.’ En er is geen onderscheid tussen Joden en andere volken, want ze hebben allen dezelfde Heer. Hij geeft zijn rijke gaven aan allen die hem aanroepen, want er staat: ‘Ieder die de naam van de Heer aanroept, zal worden gered.’

Maar hoe kunnen ze hem aanroepen als ze niet in hem geloven? En hoe kunnen ze in hem geloven als ze niet over hem hebben gehoord? En hoe kunnen ze over hem horen als hij niet verkondigd wordt? En hoe kan iemand verkondigen als hij niet is uitgezonden? Het is zoals geschreven staat: ‘Welkom zijn zij die goed nieuws verkondigen.’

Uit: De Nieuwe Bijbelvertaling

© 2004/2007 Nederlands Bijbelgenootschap

aug
07
2014

Paasloo

Deze zomer is het de derde keer dat ik vanuit Leeuwarden meedoe aan een E&R-project. Anders dan de twee voorgaande jaren, doe ik dit jaar niet mee met Project Beerze. Ik ben verhuisd: E&R is voor mij nu Paasloo.

In Beerze heb ik tien seizoenen ‘gewerkt’. Of ik ook een decennium lang in Paasloo zal blijven hangen, is op dit moment koffiedik kijken. Toen ik voor het eerst in Beerze draaide, wist ik niet dat ik zo lang daar zou blijven.

Enfin.

Paasloo.

aug
06
2014

Dagje weg in Leeuwarden

Eén van de meest favoriete bezienswaardigheden is de Oldehove, de scheve toren in de binnenstad van Leeuwarden. Het verhaal is vrijwel hetzelfde als die van de toren van Pisa: gebouwd op een onvaste ondergrond. In een poging de toren ‘recht’ te bouwen, is elke verdieping gecorrigeerd op de scheefte. Zodoende heeft de Oldehove een vorm van een banaan gekregen.

Leeuwarden heeft de Kleine Kerkstraat, die tot tweemaal toe werd uitgeroepen tot de leukste winkelstraat van Nederland. Maar hoe leuk dit winkelstraatje ook is, het leukste winkeltje is te vinden op de Voorstreek: de Discus Music & Film van platenboer Wobbe van Seijen. Wobbe is een platenhandelaar van de oude stempel: met een enorme kennis over muziek, maar hij heeft ook altijd een goed woordje voor je. Zeker de vaste klanten kent hij bij naam en hun muziekvoorkeur. Ik hoor bij die vaste klanten!

Naar het park! De Prinsentuin is het stadspark van Leeuwarden is een mooi uitstapje. Ooit was het privébezit van de familie Nassau (de voorouders van koning Willem-Alexander), die in Leeuwarden woonde. Een mooi park waar je de hectiek van alledag achter je kunt laten. Een stadspark zoals het bedoeld is: met veel bomen en met een deel van de stadsgracht. Ooit was de Prinsentuin de finish van de bekende Elfstedentocht. Maar dat was vroeger.

Wat ik erg leuk vind aan de stad, zijn de plaquettes met poëzie. Deze gedichten liggen her en der verspreid over de stad, met werk van onder meer Gerard Reve en oud-stadsdichter Arjan Hut. Wie wil kan de Poëzie-route volgen door het stad. De route was ooit een afscheidscadeau voor burgemeester Te Loo; inmiddels liggen 41 dicht-stenen door de historische binnenstad van Leeuwarden. Niet alle teksten zijn in het Fries, dus ook voor ‘Hollanders’ zijn de teksten goed te doen.

Rond de stadsgracht zijn veel mogelijkheden om een hapje te eten. De leukste gelegenheid is broodjeszaak Vittorio, Voorstreek 29. Hier kun je heel huiselijk zitten eten, vers belegde broodjes bijvoorbeeld. Even verderop is ’t Broodhuys, Nieuwestad 99. Of neem Grand Café De Dikke Van Dale, eveneens op Nieuwestad. Ook leuk vind ik de Irish Pub Paddy O’Ryan, op de hoek van de Tweebaksmarkt. Naast een pub is het ook een eetgelegenheid. Oefen thuis nog wel even op je uitspraak: bij Paddy O’Ryan wordt alleen Engels gesproken.

Altijd leuk: het praamvaren door de stadsgracht, een bezoek aan het Keramiekmuseum Princessehof in Leeuwarden, de Grote of Jacobijnerkerk, het Elfstedentocht-monument, de Bonifatiuskerk (waar de top in de jaren zeventig vanaf waaide) en – helaas – een herdenkingssteen voor Meindert Tjoelker, één van de eerste slachtoffers van ‘zinloos geweld’. Ook leuk: het Fries Museum aan het Wilhelminaplein, met aandacht voor natuur. Of Tresoar, de ‘universitaire bibliotheek’ van Friesland (bij gebrek aan een universiteit). Dit is het Fries historisch en letterkundig centrum. Op de Nieuwestad, vlakbij de Kleine Kerkstraat, zit Boekhandel Van der Velde, waar ik graag kom. Uitbater Ronnie zat afgelopen seizoen in het boekenpanel bij De Wereld Draait Door.

Oorspronkelijke tekst: DagjeWeg.nl

aug
05
2014

Johnny Depp speelt op nummer Bob Dylan

LEEUWARDEN – Acteur Johnny Depp speelt gitaar op het nummer Kansas City, een van de onafgemaakte liedjes van Bob Dylan die op een album verzameld worden. Eigenlijk zou Elvis Costello de gitaarpartij voor Kansas City inspelen, maar de Brit was vanwege een optreden verhinderd voor de opnamesessie, meldt muziekblad NME.

Het nummer is te vinden op het album Lost On The River: The New Basement Tapes, waarop nieuwe muziek is toegevoegd aan nooit voltooide Dylan-teksten. Het album is geproduceerd door T Bone Burnett en moet dit najaar verschijnen, samen met de documentaire Lost Songs: The Basement Tapes Continued.

Andere artiesten die op het album te horen zijn, zijn onder meer Marcus Mumford (Mumford & Sons), Jim James (My Morning Jacket) en Elvis Costello.

Bron: Nu.nl

aug
04
2014

De arrestatie van Anne Frank

Vandaag is het zeventig jaar geleden dat Anne Frank en haar familie zijn verraden. Rond half elf ’s ochtends stond de SD’er Karl Josef Silberbauer voor de deur van Prinsengracht 263. Hij werd vergezelt door zeker drie Nederlanders, in burger.

Silberbauer weet waar hij voor komt. Hij dwingt het personeel om mee te werken. In het achterhuis gekomen, geeft hij de acht onderduikers vijf minuten de tijd om zich klaar te maken. Dat ze verraden zijn, is duidelijk. Er is haast geboden: een grote vangst, en dat terwijl de geallieerden al in Noord-Frankrijk zijn.

Silberbauer heeft alles onder controle, tot het moment dat zijn oog valt op een grote grijze kist in de kamer. “’Van wie is die kist?’ wil Silberbauer weten.

‘Van mij,’ antwoordt Otto naar waarheid. LEUTNANT D. RES. OTTO FRANK staat in duidelijk leesbare letters op het deksel van de met ijzer beslagen kist. ‘Ik ben reserveofficier geweest in de Eerste Wereldoorlog.’

‘Maar…’ Karl Silberbauer voelt zich kennelijk niet op zijn gemakt. Wat doet die kist hier? Die verstoort zijn routine. ‘Maar waarom heeft u zich dan niet gemeld?’ Otto Frank staat in de militaire rangorde hoger dan hij. Frank, een jood.

‘U zou dan in Theresienstadt terecht zijn gekomen,’ benadrukt hij, alsof het concentratiekamp Theresienstadt een kuuroord is voor mensen die zich willen ontspannen.

Onrustig kijkt de SS’er rond in het vertrek, hij vermijdt elk oogcontact met Otto Frank.”

(Citaat komt uit “Anne Frank, de biografie” van Melissa Müller, derde druk, oktober 1998, uitgegeven bij Bert Bakker, Amsterdam).

Plots krijgen de gevangenen alle tijd om hun spullen bij elkaar te pakken. Veel tijd hebben ze niet nodig; alle acht hebben ze al een tas klaar staan, voor het geval dat…

Vol ongeloof hoort Silberbauer aan dat de familie Frank al 25 maanden verborgen zit in dit pand. Hij wikkelt de arrestatie af, en neemt ook de onderduikhelpers Victor Kugler en Johannes Kleiman mee. Miep Gies, net als Silberbauer geboren in Wenen, blijft achter, net als Bep Voskuijl. Wel met een forse waarschuwing: waag het niet je tegen de SD te keren, zeker niet nu je als Oostenrijker joden hebt geholpen.

De onderduikers worden naar het Huis van Bewaring gebracht, om vervolgens naar kamp Westerbork te worden getransporteerd. Maar daar nemen de bezetters hun tijd voor.

Wie de joden heeft verraden, is nooit duidelijk geworden. Jarenlang is gedacht dat magazijnchef Willem van Maaren de schuldige was. Bewezen is zijn eventuele verraad nooit. Ook is gedacht dat de vrouw van magazijnmedewerker Lammert Hartog, die als schoonmaakster werkte aan de Prinsengracht, het verraad zou hebben gepleegd. Een derde mogelijkheid was de chantage van ene Tony Ahlers, die van zijn object Otto Frank af wilde.

Een definitieve verrader is nooit aangewezen.