okt
22
2013

Gideons Droom

In november verschijnt de heruitgave van Gideons Droom, het debuut van zanger/schrijver Ernst Jansz. Eindelijk, na dertig jaar, komt de re-release op de markt. Dit is wel redelijk opmerkelijk, dat de nieuwe editie van Gideons Droom zo lang op zich heeft laten wachten.

Toen Jansz nog in Doe Maar zat, vertrok hij voor een paar weken naar Indonesië, het land van zijn vader. Daar kreeg hij een ongeluk, en werd verzorgd door een inheems meisje. Tijdens die periode hield Jansz een dagboek bij, dat als basis diende voor zijn prozadebuut.

Ik kwam op de hoogte van dit boek, toen ik Jansz’ tweede boek De Overkant las. Sindsdien startte mijn zoektocht naar Gideons Droom. Eindelijk, na lang zoeken, kreeg ik dit antiquariatische boek in handen.

Werd De Overkant een aantal keer herdrukt, en zelfs in 2009 opnieuw uitgegeven, Gideons Droom kreeg die eer niet. Tot 2008, een kwart eeuw na de uitgave van het gele boekje. Maar toen kwam Doe Maar weer bij elkaar voor twee keer De Kuip en Werchter. Even geen tijd voor een debuut.

Nu zijn we vijf jaar later. Doe Maar heeft definitief de handdoek in de ring gegooid. Tijd om Gideons Droom uit de kast te halen en dan eindelijk opnieuw uit te geven. Met een nieuwe cover en wat aanvullingen.

Laat het boek maar komen.

gideonGideons droom 1

okt
22
2013

Verbeek aan de slag bij Nürnberg

NÜRNBERG – Gertjan Verbeek is dinsdag aan de slag gegaan als coach van het Duitse 1. FC Nürnberg. Aan de trainer uit Jubbega de taak om de club uit de onderste regionen van de Bundesliga te halen. Een maand geleden werd Verbeek ontslagen bij AZ, vanwege frictie met de spelersclub.

Nürnberg is het eerste buitenlandse avontuur voor de Friese trainer. Eerder was Verbeek werkzaam bij achtereenvolgens Heerenveen (assistent), Heracles, Heerenveen (hoofdtrainer), Feyenoord, Heracles (tweede periode) en AZ.

okt
21
2013

Schrijver Thomas Blondeau (35) overleden

AMSTERDAM – De Vlaamse schrijver Thomas Blondeau is zaterdagnacht overleden. Volgens De Standaard stierf Blondeau aan een hartslagaderbreuk. Hij is 35 jaar geworden.

De afgelopen maanden oogstte Blondeau nog lovende kritiek met zijn derde boek, ‘Het West-Vlaams versierhandboek’, dat begin september bij De Bezige Bij verscheen. In het boek beschreef hij op een rake, droefgeestige manier over oude liefde en hoe hard een hart breken kan.

Thomas Blondeau wordt zaterdag 26 oktober in Poperinge begraven in intieme kring.

okt
20
2013

Brand

Dat gisteren in Leeuwarden een brand woedde, is inmiddels bekend. Mijn broer Maarten was bezorgd: zou ik last hebben van de fik? Ik mailde hem vanmiddag dit verhaal.

 

Dank voor je bezorgdheid.

Hoewel de brand in Leeuwarden op loopafstand van De Bleek is, heb ik geen last dan een brandlucht.

Maar die trekt wel op.

 

De brand woedde op de Kelders, een straat in de binnenstad van Leeuwarden.

Opmerkelijk was dat ik kort voor de brand nog langs het rampgebied liep.

’s Middags stond ik op de Politieke Markt (voor de gemeenteraadsverkiezingen van 13 november) op de Lange Pijp.

Na afloop, rond kwart over vier ongeveer, liep ik van de Lange Pijp over het Nauw via de Kelders richting Wobbe, op de Voorstreek – de gebruikelijke route, en even buurten bij de platenboer.

Daar stond ik tot pakweg tien over vijf, om daarna naar huis te lopen.

Ik zag een helikopter cirkelen boven het centrum, maar legde nog niet een verband met een mogelijke brand.

Leeuwarden heeft een (militair) vliegveld; de helikopter zou misschien een soort oefening uitvoeren of even ‘de vleugels uitslaan’.

 

Later bleek dat op de Kelders een brand was uitgebroken.

Een forse brand: zeker zeven panden zijn in de fik meegenomen.

Onder meer het pand waar de danseres en spionne Mata Hari was geboren.

Mata Hari, de achternicht van de legendarische Leeuwarder dominee Zelle.

NOS meldt in het verslag één lugubere zin:

Bij de brand kwam een man om het leven. Brandweermannen die hem probeerden te redden, moesten zich terugtrekken omdat hun eigen leven gevaar liep.

In een ander verslag las ik dat de hulpdiensten contact hadden gehad met het slachtoffer, maar hem niet konden bereiken door het vuur.

De rillingen liepen over mijn rug.

 

Ik heb de brand niet verslagen.

Niet als omwonende, betrokken burger van Leeuwarden.

Ook niet als stadsschrijver.

Soms is de ramp groot genoeg om niet door “ramptoeristen” te hoeven verwoord.

Genoeg hierover, dus.

De komende dagen zal ik nog wel wat bloggen, hierover.

Maar dus zonder de ramp als happening.

 

Ik heb de indruk dat de rust inmiddels wat is teruggekeerd. Tijd om de boel te verwerken.

okt
19
2013

Opnieuw voor De Broederschap: Vriendschap

10 december 2011

 

Lieve dochter,

 

Een kort briefje. Net zat ik in de tram en hoorde ik twee meisjes van jouw leeftijd over hun vader praten. Ik luisterde een paar haltes mee. Een van de twee zei steeds: ‘Ik zie mijn vader helemaal niet als mijn vader. Het is meer mijn vriend.’ Toen stapten ze uit. Ik heb daar tot het eindpunt over na zitten denken en toen ben ik snel naar huis gegaan om jou dit briefje te sturen. Ik ben niet je vriend. Ik wil niet dat je later zegt: was hij maar mijn vader geweest. Ik ben je vader. En jij mijn dochter. We worden nooit vrienden. Dat is iets anders.

 

Verder alles goed.

Kus, groeten,

Scheut, je vader

 

 

Uit: Nico Dijkshoorn, Verder Alles Goed, Boekenweekessay 2012

okt
19
2013

Tonnie Dieleman wil ook verlost worden

In de ND-bijlage Gulliver van afgelopen vrijdag, stond een paginagroot interview met Tonnie ‘Broeder’ Dieleman. Opgegroeid in de gereformeerd-vrijgemaakte kerk in Axel, Zeeuws-Vlaanderen. Zo’n tien jaar geleden onttrok hij zich aan de gemeente. Nu is hij 37 jaar, een decennium ouder dan ik, en heeft hij een plaat en een ep achter zijn naam staan.

Hoewel het alweer een decennium geleden is  dat Dieleman de kerk verliet, speelt het geloof nog steeds een grote rol in zijn leven, blijkens zijn debuut Alles Is IJdelheid – maar ook de ep Klein Zieltje, met onder meer een instrumentale versie van het gezang Dankt, Dankt Nu Allen God.

Het grote bezwaar om de kerk vaarwel te zeggen, was vanwege het gesloten systeem en het op zichzelf gericht zijn. De klassieke sociologie, aldus de Zeeuwse zanger. Een systeem. En hij was anders. In de jeugdsoos laat hij een nummer van Pigmeat horen, ‘We’re on our way to hell, but we are doing well.’ Tjah.

Een citaat:

‘Het lastige en paradoxale van christenen vind ik dat ze één waarheid aanhangen, en als je daar niet in gelooft, ga je naar de hel. Christenen pretenderen de liefde na te streven. Maar om in de hemel te komen, moet je wel iets doen, en zo niet, dan zul je eeuwig branden. Die twee dingen kan ik niet met elkaar rijmen. Ik denk dat niemand de waarheid in pacht heeft.’

Om vervolgens op te merken dat hij met deze opmerking heel wat brieven over zal krijgen. En Dieleman haast zich bijna te zeggen dat zijn ongeloof in God niet de hele waarheid is. ‘Hij luistert nog veel naar religieuze muziek. Weliswaar geen gangbare gospel, maar christelijke muziek met rafelranden. Van 16 Horsepower of Johnny Cash bijvoorbeeld.’

Amen, broeder Dieleman.

De liederen van de genoemde artiesten hoeven niet letterlijk genomen te worden, ze zijn een idioom, zijn hoopvol, overstijgen het dagelijks leven. ‘Ook ik wil ergens van verlost worden.’

Wat hij dan precies in die muziek ervaart aan religiositeit, kan ‘Diel’ niet goed verwoorden. ‘Maar maakt het uit wat ik precies geloof? (…) Ik wil me er niet op vastleggen, het is niet zo zwart-wit. Als God bestaat, dan kan Hij vast wel over het ongeloof van zo’n mensje heen stappen.’

Ik waardeer dit interview. Vanwege de openheid, de twijfels, maar ook de hang naar meer.

Misschien heeft Tonnie, als een van de weinigen, de Bijbel echt begrepen.

okt
18
2013

Mis geen seconde

Fotomagnaat Nikon adverteert de laatste maanden met een opmerkelijke reclame. Mis geen seconde. Het leven is te mooi om niet vast te leggen op beeld. Op zich is daar niets mis mee, om de wereld te ontdekken en bijzondere momenten vast te leggen.

Maar ik moest denken aan Huub van der Lubbe, een aantal jaar geleden de Zomergast bij Adriaan van Dis. Hij vertelde over het traditionele afscheid dat een van zijn kinderen nam van school. Een musical werd opgevoerd. Wat Huub opviel was dat hij een van de weinige, zo niet de enige ouder was die geen filmcamera mee had.

Na afloop van de musical mocht groep 8 de voorstelling terugzien. Op de televisie. Van de herinneringen die ze hadden opgebouwd, was na de tv-uitzending niets meer over. Weg mooie beelden in hun hoofdjes.

Dat vond Huub storend. Net als dat ouders hun eigen kind zien optreden via een schermpje van het opnameapparaat.

Ik snap dat wel, die kritiek van Huub. Niet omdat ik zelf minder van plaatjes ben. Maar wel vanwege het principe. We zijn te ver doorgeschoten in onze digitalisering. Maar om eerlijk te zijn, je zult mij niet gauw met een camera overal filmpjes of foto’s van maken, maar een jaar offline durf ik ook niet aan.

okt
18
2013

Zwolse Journalistiek weer in orde

ZWOLLE – De opleiding Journalistiek aan de Christelijke Hogeschool Windesheim is weer in orde. De Nederlands-Vlaamse Accreditatiecommissie (NVAO) heeft dat donderdag laten weten. Eind 2011 kwam de Journalistieke opleiding in opspraak, toen het niveau als ‘deplorabel’ werd bestempeld. Een aantal diploma’s was ten onrechte uitgedeeld aan studenten.

Inmiddels is het niveau weer acceptabel. De opleiding Journalistiek heeft voor de gebruikelijke zes jaar de accreditatie gekregen.

okt
17
2013

Pizza-baas Oetker steunde Hitler-regime

LEEUWARDEN – De Duitse zakenman Rudolf-August Oetker was een nazi en meldde zich vrijwillig voor de Waffen-SS. Zowel zijn familie als zijn bedrijf steunde de nazipartij proactief en hebben daarvan geprofiteerd. Dat schrijven historici in het boek ‘Dr Oetker und der Nationalsozialismus’ dat maandag verschijnt.

Oetker (1916-2007) zelf wilde nooit over die periode praten, en weigerde dit onderzoek tijdens zijn leven. Opmerkelijk is dat het boek een initiatief is van de familie Oetker en het onderzoek is ook door de familie betaald. Waarom de Oetker-nazaten hiervoor hebben gekozen, is niet helemaal duidelijk. Wel heeft zoon August (69) laten weten dat het boek een waarschuwing is aan iedereen “om zich in te zetten voor een open, vrije maatschappij en iedere totalitaire stroming vastberaden te bestrijden”.

okt
17
2013

Dokkum

Voor een journalistieke klus moet ik in Dokkum zijn. Omdat ik zelf geen auto heb, en de afstand te groot is voor de fiets, ga ik met de bus naar deze stad binnen de Elfsteden. Een treinverbinding is er niet, maar wel een busstation.

Ik duik de stad in, maar zoek ondertussen een geschikte locatie om een telefoontje te plegen. Dat café of koffiewinkel vind ik niet, terwijl ik over de steden van Dokkum loop. Heel erg vind ik dat niet, want bij het uitstappen bij het busstation, zag ik dat het een restauratie heeft. Dus na mijn werkzaamheden in het centrum, loop ik terug naar de restauratie bij het busstation.

Het busstation is een verlaten gebied van Dokkum. Weliswaar beschut door omliggende bomen, maar van enige levendigheid is weinig te merken. Typisch zo’n plek waar je ’s avonds niet alleen wilt komen. Het waait flink door, en dat komt niet alleen door de herfstige omstandigheden.

Midden op het terrein van het station, staat de restauratie. Ik loop er op af, en zie een papiertje hangen aan de deur. Twee papiertjes zelfs, twee A4-blaadjes min of meer onder elkaar. Het A4-blad in het midden vermeld, in kapitale letters, dat een consumptie verplicht is. Op het andere blad, rechts schuin onder, staat te lezen dat een kopje koffie slechts 1 euro kost.

Als ik de deur open doe, zie ik een vrouw tegen de flipperkast staan. Die flipperkast staat tegen een wand, die de restauratie in tweeën deelt. In de hal loop ik tegen de uitbater op. Een man met zwart uitdunnend haar en een snor, die twijfelt tussen een schaduw en een snor. De man kijkt me aan alsof hij het niet meer gewend is dat iemand binnenkomt.

In de verbruikszaal zie ik vier tafels staan, waar ijzeren stoeltjes aan vast zweven. Achter in de hoek staat de toonbank: een klein hoekje met een kassa en snoepgoed. Links naast de flipperkast zie ik in mijn ooghoek een frisdankkast staan.

‘Hebt u een kopje koffie voor mij?’ vraag ik aan de man met de weifelende snor. Hij kijkt mij onderzoekend aan, terwijl hij mijn vraag bevestigd. En prompt loopt hij naar achteren. ‘Ga maar zitten,’ zegt hij al lopend.

Even later staat de beste man naast mijn tafeltje. ‘Dat wordt dan één euro,’ zegt hij. Ik betaal hem, terwijl ik het kopje in ogenschouw neem. Ik had de man al verteld dat ik niets in de koffie heb, maar hij heeft gemakshalve toch maar een lepeltje bij gestopt. Voor het geval ik zoetjes gebruik.

Die gebruik ik niet.

Met twee slokken heb ik het kopje koffie al op. Veel stelt het niet voor. Het geeft me wel een goede gelegenheid om te bellen. Dat doe ik dan ook, en wordt niet gestoord door de uitbater en de vrouw, die met de man een gesprek is gaan voeren. Dat het buiten niet meer regent, bijvoorbeeld. De man gaat naar buiten. Tijd om te vegen.

Na mijn telefoongesprek zet ik de koffie op de toonbank en bedank de dame, die nu achter de toonbank zit, voor de koffie. En duik de storm weer in.

Dit is dus Dokkum.