apr
07
2014

Training

Sinds vandaag zit ik in een training. Een sollicitatietraining. Vanuit de gemeente wordt het gegeven. Ik ben niet de enige trainee, vandaag waren nog acht andere Leeuwarders aanwezig. Variërend van een bekeerde acteur, een ongediplomeerde Liwwarder en twee medelanders van oosterse of Afrikaanse komaf.

Niks mis mee, natuurlijk. Het is wel interessant om te kijken wat er gebeurt als je zo’n diverse groep mensen bij elkaar zet. Hoe ontwikkelt een groep met een intellect niveau tussen niks en universitair? Tussen echte Liwwarders en geïntegreerde buitenlanders?

De belangrijkste vraag die vandaag gesteld is, is ‘Wat zou je graag willen?’

Mijn antwoord is dit: zijn als pater Frans van der Lugt.

apr
07
2014

Nederlandse pater in Syrië gedood

De Nederlandse jezuïetenpater Frans van der Lugt (75) is maandagochtend in de Syrische stad Homs doodgeschoten. De orde van jezuïeten zegt dat hij uit zijn woning werd meegenomen door gewapende mannen en geslagen. Voor zijn woning, bij het klooster, werd hij door het hoofd geschoten.

Een bron in Homs, die in contact stond met de pater, zegt dat Van der Lugt al is begraven in de stad.

Van der Lugt, lid van de Nederlandse orde van jezuïeten, gaf de afgelopen tijd verscheidene interviews vanuit Homs, de stad waar hij verbleef. Hij sprak herhaaldelijk zijn zorg uit over de schrijnende situatie in Syrië, maar was vastbesloten om in het land te blijven.

In januari zette de pater-jezuïet een filmpje op YouTube met een noodkreet. Hij benadrukte dat mensen dringend hulp nodig hebben. “We willen niet sterven in een zee van ellende en leed.”

De pater woonde al tientallen jaren in een klooster in Homs, waar hij mensen opving met een beperking. Het afgelopen jaar werd de situatie er steeds slechter.

Volgens correspondent Sander van Hoorn was de situatie van de Nederlander net zo slecht als die van andere achterblijvers.

Het is niet duidelijk wie achter de moord op de Nederlander zit. Van Hoorn zegt dat er in Homs vooral bendes van de oppositie actief zijn, maar dat wil niet zeggen dat de moordenaars uit die hoek komen.

Minister Timmermans van Buitenlandse Zaken, zelf katholiek, is diep geschokt door de dood van de Nederlandse pater Frans van de Lugt in Syrië. Op zijn Facebook-pagina schrijft de minister dat de jezuïet “op laffe wijze is vermoord.”

Bron: NOS.nl

apr
06
2014

D

Gisteravond ben ik met mijn vader naar een optreden van Daniel Lohues geweest. Het is altijd goed om met je vader iets te ondernemen. In ons geval zijn we dus naar Lohues gegaan. Een theatershow ter promotie van Lohues’ cd D.

Een mooie show. Veel liedjes van zijn laatste cd. Uiteraard. Maar ook goede verbindende verhalen. Over zijn reizen door Noord-Amerika. Over het contact met mensen, waaronder zijn eigen ouders. En als afsluitend thema zijn eigen leven.

De grappen zijn goed, prima passend tussen het verhaal. Lohues is minder een conferencier dan bij zijn vorige show, maar daarom niet slechter. Een prettige avond, dus.

En dat was niet alleen omdat Lohues in mijn eigen stad optrad. Of vanwege de liedjes. Of omdat ik met mijn vader was. Het was de combinatie. Waarvan de laatste reden misschien nog wel de meest verheugende was.

apr
05
2014

De grote drie

Vorige week had ik het over het driemanschap, dat koning Willem I naar Nederland haalde. ‘De grote drie’ is een aanduiding voor een driemanschap dat belangrijk is voor een bepaalde sector. De grote drie van de Nederlandse cabaret: Toon Hermans, Wim Kan, Wim Sonneveld. De grote drie van de literatuur: Harry Mulisch, W.F. Hermans, Gerard Reve.

Misschien is het ook goed om een nieuwe Grote Drie in te voeren. De Grote Drie van de (Nederlandse) Cursiefjes. In alfabetische volgorde: Martin Bril, Simon Carmiggelt, Nico Dijkshoorn. Drie schrijvers die in staat zijn (of waren) om de wereld te vereenvoudigen in een column van drie- of vijfhonderd woorden.

De Cursiefjes. Dat woord kan ook de ‘Kronkel’ zijn. Of Columnisten. Bij alle drie de auteurs zijn hun verhalen gebundeld. En die bundels vinden gretig aftrek bij het publiek. De schrijvers zijn bekend, zijn geliefd.

De Grote Drie, de BCD van de kleine verhalen.

apr
04
2014

Voetbalclubje

De overstap van trainer Dwight Lodeweges van Cambuur naar Heerenveen hield de gemoederen de afgelopen week bezig. De haat en nijd tussen de voetbalclubs van Leeuwarden en Heerenveen is vergelijkbaar met die van Ajax en Feyenoord.

Sjiek ging het de afgelopen week niet. Nadat de trainerstransfer van Lodeweges wereldkundig was gemaakt, begonnen Cambuur-fans zich te roeren. De in Canada geboren Nederlander was een NSB’er en een verrader. Dat zijn wel hele grote woorden voor een spelletje.

Ik dacht rondom de transfer aan de Liwwarder Blues van Piter Wilkens. Hij zingt daarin onder meer het volgende:

Wij hewwe in oans stadsje / un moai foetbalklupke / mar se winne noait gyn prizen / en seker gyn kupke / der mut elk jaar geld bij / ut is nyt te betalen / nou ik sal dy wel sêge / bij mij falt niks te halen / Ut het noait wat weest / en ut sal noait wat wurde / ast in Liwwarden geboaren bist / kanst ut wel skudde

(vertaling: Wij hebben in ons stadje / een mooi voetbalclubje / maar ze winnen nooit prijzen / en zeker geen cupje / er moet elk jaar geld bij / het is niet te betalen / nou ik zal je wel zeggen / bij mij valt niets te halen / Het is nooit wat geweest / en het zal nooit wat worden / als je in Leeuwarden geboren bent / kun je het wel schudden)

apr
04
2014

Literaire nalatenschap Slauerhoff naar Den Haag

LEEUWARDEN / DEN HAAG Het Letterkundig Museum is in het bezit gekomen van de enorme collectie van J. Slauerhoff. Naast Slauerhoffs literaire nalatenschap omvat de collectie talloze handschriften, brieven en curiosa van de dichter en scheepsarts.

apr
03
2014

Thé Lau terminaal; The Scene stopt definitief

LEEUWARDEN – De keelkanker bij zanger/dichter Thé Lau is uitgezaaid naar de longen. De muzikant heeft de laatste behandeling gehad en is uitbehandeld. Volgens de artsen heeft Lau nog zes tot negen maanden te leven. Het optreden van Lau’s band The Scene op het Brusselse Ancienne Belgique is de laatste – daarna valt de band definitief uiteen.

Bij Lau werd in augustus vorig jaar keelkanker geconstateerd.

apr
02
2014

Schrijven

Gisteren was het 1 april. Fool’s day. Ik heb niets gepubliceerd op een blog. Dat betekent niet dat ik niets heb gedaan. Ik heb wel geschreven. Maar dus niet gepubliceerd. Daar had ik weinig zin in. Na alle commotie rond Dwight Lodeweges, die als trainer de overstap maakt van Cambuur naar sc Heerenveen. Vergelijk het met de transfer van Johan Cruijff van Ajax naar Feyenoord, in de zomer van 1983.

Met dien verstande dat Lodeweges in alle goedheid de overstap wilde maken. En Cruijff vanuit frustratie.

Trouwens, ik had gisteren ook geen tijd om te publiceren. Ik was weer eens onderweg, zoals ik dat vaker ben. En met een stage, kan ik mijn eigen tijd helaas niet altijd meer zelf indelen. Ik ben evenmin in de gelegenheid om via een computer te bloggen.

Helaas.

Verder alles goed.

Groet,

Scheut.

mrt
31
2014

Het Bildt

Mariaverschijningen in Friesland. Sterker, de Heilige Maagd is verschenen in Het Bildt. In 2007 werd de moeder van Jezus gesignaleerd boven de kerk van Nij Altoenae. De Leeuwarder Courant schrijft: “Dat wordt beschreven in het boek ‘Hoe Maria verscheen in Fryslân’. Maria sprak Rietje Meijer en een groep jongeren aan in het Nederlands en het Bildts – niet in het Fries.” Waarvan akte.

Het Bildt. Een klein dorpje in het noorden van de provincie. Een mooie plek om de Waddenzee te gaan zien. Bij het Bildt.

Martin Bril is er ooit een keer geweest. Als student aan de Amsterdamse Filmacademie. Op bezoek bij een vriend, die verhuisde naar het Friese dorpje. Een bijna ontnuchterende ontmoeting. Zowel de plek als de vriend, het viel Bril wat tegen.

Gelukkig vormde dit bezoek wel een verhaal op. Voor het tijdschrift Noorderbreedte. Te lezen in het boekje Niets Bewoog In Langelille. Je moet het maar weten.

Overigens heeft Bril een Mariaverschijning gemist. Maar ik vermoed dat de verschijning geen indruk had gemaakt op de ex-gereformeerde stukjesschrijver. Het zou zomaar een extra column hebben opgeleverd.

mrt
30
2014

Herlezen: Randy Alcorn – Deadline

Toen ik nog op de mavo zat, las ik een aantal keer het boek Deadline van Randy Alcorn. Wat ik me van het boek herinner, was dat het veel indruk op me maakte. Een spannende verhaallijn, bijzondere beschrijvingen van de hemel. En onbewust misschien ook het beroep van hoofdpersoon Jake Woods, hoewel dat ondergeschikt was aan het verhaal.

Nu, twaalf jaar na de laatste keer dat ik Deadline las, heb ik het boek opnieuw gelezen. Een aantal onderdelen herinnerde ik me nog. Sommige delen of alinea’s helemaal niet meer. Onverdeeld enthousiast ben ik er niet meer over.

Eerst maar het boek.

Randy Alcorn is zelf betrokken bij een aantal grote christelijke organisaties. Onder meer als voorganger bij ‘een grote kerk in Oregon’, staat op de achterflap van Deadline. Dit boek verscheen in 1994 voor het eerst, en een jaar later in de Nederlandse versie. Deadline verscheen toen internet nog moest doorbreken bij het grote publiek. E-mail, Hyves, Facebook, Twitter, WhatsApp – daar werd ten tijde van Deadline niet over gedacht.

Deadline vertelt het verhaal van journalist en columnist Jake Woods. Samen met zijn twee beste vrienden Doc en Finney haalt hij in de rust van een football-wedstrijd hun gebruikelijke pizza’s – anders dan andere zondagmiddagen gaan ze gedrieën, terwijl anders één van hen het eten op zou halen.

Op de terugweg van de pizza-tocht, krijgen de mannen een auto-ongeluk. Jake’s vrienden sterven, de gevierde journalist is de enige die het ongeluk overleeft. Als hij een paar dagen later leest dat ‘het geen ongeluk was’, gaat hij over tot een onderzoek. Samen met een bevriende rechercheur.

Dit verhaal is mooi genoeg.

Wat bij het herlezen opviel, was hoe vaak het woord ‘deadline’ wordt gebruikt om de overgang van het tijdelijke naar het eeuwige aan te geven. Dat herinnerde ik me niet meer. Hoewel ik wel de symboliek begreep. Deadline is niet alleen het moment dat een journalistieke productie binnen moet zijn. Het is ook de scheidslijn tussen leven en dood.

Een prima boek, over het algemeen.

Over het algemeen, want hoe prima ook, het boek is wel een typisch Amerikaans-evangelisch boek. Bij het herlezen dacht ik regelmatig dat Deadline een verdediging is van de ‘pro life-beweging’, die tegen abortus en vrije seks is.

Jake Woods is een gevierd journalist en werkt bij een grote krant. Alcorn zet die krant, als symbool van de hele media, neer als een liberale krant, waarbij iedereen per definitie voor vrije seks en abortus is, voor individuele keuzes en consequent tegen christenen. De media, die homoseksualiteit als een aangeboren en dus als ‘goed alternatief’ zien. Journalisten zijn een grote D66, om het zo te zeggen.

Dit beeld herken ik niet, als Nederlandse journalist. Het is zeker niet zo dat elke krant of elk medium zo liberaal is als het maar kan. En daarmee ook zo anti-christelijk als het maar kan zijn. De keuzes van Woods’ medium geven bij lange niet aan dat het bij elk medium zo gaat. Het beeld dat Alcorn van de media schetst, is niet in lijn met wat ik beroepshalve ken van de journalistiek.

De auteur laat de lezer ook kennismaken met de twee beste vrienden van Woods. Doc, eigenlijk Gregory Lowell, die een gevierd dokter is. Omdat Greg al vroeg wist wat hij wilde worden, noemden zijn beste vrienden en familie hem Doc. Hij is de atheïst, die als dokter goed werk levert, maar van christelijke waarden niets wil weten. Hij flirt met elke vrouw, maar laat zijn eigen vrouw voor wat het is. Hoewel hij wel getrouwd blijft.

En dan is er nog Finney Keels. Hij is een bekeerde christen, die zijn overtuiging niet onder stoelen of banken schuift. Met enige regelmaat wijst hij zijn vrienden op hun tekortkomingen, maar laat ze ook weten dat ze in dit leven nog altijd een nieuwe kans krijgen.

Tussen deze twee uitersten leeft Woods. Als liberaal heeft hij veel van Doc, maar kan niet helemaal meegaan in zijn goddeloze levensstijl. Wanneer zijn beide vrienden sterven, gaat Woods zich vragen stellen over de zin en noodzaak van het leven.

Wat me tegenviel, was dat veel er dik bovenop ligt. De media worden afgeschilderd als liberale mensen die tegen christenen zijn. Doc is een vrouwenversierder pur sang, omdat hij atheïst is. Finney is de parttime dominee, die uitkomt voor zijn geloof. Woods is de journalist die leeft voor zijn beroep, en het niet altijd nauw neemt met de sociale en morele gedragscodes.

De overlevende van een auto-ongeluk, die nadien gaat nadenken over het leven. En toevalligerwijs bij Kerst een bekeringsdroom meemaakt en uiteindelijk bij de kerk van Finney uitkomt.

De kerk van Finney, die geweldloos verzet pleegt tegen de abortuspraktijken van het ziekenhuis van Doc. De feiten die worden neergelegd over de gevolgen van vrije seks (meer arbortussen door ‘per ongelukke zwangerschappen’, meer SOA’s, et cetera).

Alcorn schrijft het boek zó op, dat christenen per definitie gelijk hebben, en elke niet-christen zit fout. Iedereen die niet bij de kerk van Finney zit, begrijpt niet hoe de wereld daadwerkelijk in elkaar zit.

Dat gezegd hebbende, is Deadline wel een interessant boek. Verwacht geen Baantjer of Flikken Maastricht. Het detective-onderdeel van Deadline stijgt boven de polder-crimi uit. En daarmee toch de moeite waard om te lezen.

N.a.v. Randy Alcorn – Deadline (vertaald door Connie van de Velde-Oosterom), Uitgeverij Novapress Apeldoorn, derde druk 1995