jun
19
2016

Persoonlijke publicaties

Author // frits_tromp1
Posted in // Modern Times

Journaliste Marcia Luyten heeft zaterdagavond de Brusseprijs gewonnen. Ze krijgt deze prijs voor haar boek “Het geluk van Limburg”. Volgens de jury is ‘Het Geluk’ het beste journalistieke boek van het afgelopen jaar. Nu.nl vat het boek als volgt samen: “Luyten beschrijft in het boek de opkomst en ondergang van de Limburgse steenkoolindustrie, de cultuur in de mijnkoloniën en het persoonlijke verhaal van Jack Vlinders, een dwarse telg uit een mijnwerkersgeslacht die zelf geen kompel werd maar leraar en zanger.” Waarvan akte.
De jury van de Brusseprijs 2016 bestaat uit Judith Koelemeijer (voorzitster), Hans Goossen en Greta Riemersma. De vijf andere genomineerden waren Montasser AlDe’emeh en Pieter Stockmans met “De Jihadkaravaan. Reis naar de wortels van de haat”, Arjen Fortuin met “Geert van Oorschot”, Tjerk Gualthérie van Weezel met “De bekentenis. Hoe de handel in derivaten Vestia aan de afgrond bracht” en de Vlaamse journalist Chris De Stoop met “Dit is mijn hof”.
In de speciale live-uitzending van Met Het Oog Op Morgen werd de winnares bekend gemaakt. De presentator van dienst, Max van Weezel, ondervroeg zowel jury-voorzitster Koelemeijer, winnares Luyten en Vlaming De Stoop. Het ging onder meer om persoonlijke verhalen; het winnende boek gaat over een persoonlijk verhaal in een grotere context. Maar ook het boek van Koelemeijer, “Het zwijgen van Maria Zachea”, is een persoonlijk boek.
‘Maria Zachea’ is een ware familiegeschiedenis, zegt de kaft. En zo zijn er meer van dit soort persoonlijke verhalen. Familiegeschiedenissen worden aan het papier toevertrouwd en gepubliceerd voor een groter publiek. Schrijver A.F.Th. van der Heijden bijvoorbeeld, met “Tonio” – het requiem voor zijn zoon, die stierf na een ongeluk op Eerste Pinksterdag. Stevo Akkerman met “Donderdagmiddagdochter”, over zijn dochtertje dat slechts vijf kwartier leefde; Akkerman schrijft tegelijk over zijn huwelijk en de verwerking van zijn vrijgemaakt-gereformeerde jeugd.
Of “De Stamhouder” van Alexander Münninghoff, over zijn Nederlands-Letse grootvader en vader. Predikant Alex van Ligten in “Vertalen van verdriet”, over de zelfmoord van zijn zoon Gideon. Voormalig netbeheerder van Nederland 3 Roek Lips, die in “Het boek Job” schrijft over de vermissing (de mogelijke verdrinking) van zijn zoon Job.
En zo vergeet ik nog tienduizend titels en boeken, waarin persoonlijke familieverhalen met de buitenwereld worden gedeeld. Deze boeken vinden gretig aftrek, getuige de herdrukken van genoemde boeken. Maar getuige ook het feit dat dit soort boeken blijven verschijnen. Misschien ligt het succes van dit soort boeken wel in het feit dat we op zoek zijn naar iets gemeenschappelijks. “Kijk, hij en zij hebben ook zoiets meegemaakt.”
We zijn op zoek naar een soort gemeenschapszin. Maar niet meer per sé fysiek, we hoeven elkaar niet meer te ontmoeten in kerk of kroeg. We ontmoeten elkaar op papier, virtueel. We ontwijken elkaar, maar kunnen niet zonder elkaar. Misschien is dat wel de les van dit soort persoonlijke verhalen.

Tags // , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Trackback from your site.

Leave a comment

You must be logged in to post a comment.