apr
11
2014

Rauwe lijdenstijd

Author // frits_tromp1
Posted in // Ds. van Zanten, Modern Times

Het is een essay naar mijn hart. Dat essay van Gerard ter Horst in Gulliver, de bijlage van het ND©. De ND-redacteur wil komende week, de Stille Week voorafgaand aan Goede Vrijdag, een muziekavond houden. Voor ‘ons’ als “liefhebbers van (alternatieve) muziekliefhebbers”. Ik citeer met instemming het volgende citaat:
“Dus vergeet de Matthäus Passion, waarover ik geen kwaad woord wil schijven, maar die is voor mij (vooralsnog) te hooggegrepen, te elitair en te gestileerd om me dichter bij het kruis te brengen. Vergeet ook The Passion, het passiespel op tv, dit jaar in Groningen, waarvoor het omgekeerde geldt: te volks, en live ook te glad. Ik weet, het voorziet in een behoefte, maar voor mij blijven het te zeer Nederlandstalige reutelteksten. En vergeet dan ook het werk van christelijke oudgedienden als Adrian Snell en Don Fransisco maar, hoezeer ze de lijdenstijd niet onverdienstelijk op muziek hebben gezet. Zelfs bij hen denk ik: het kan… nee, het móet rauwer en doorleefder. Zoals zwart de kleur van rouw is, zo past rauwe muziek bij het wezen van de lijdenstijd.”
Twee aanleidingen geeft Ter Horst voor zijn ontboezemingen. De eerste is het ontdekken van de muziek van 16 Horsepower. “Voor wie het niet kent: de frontman David Eugene Edwards is een Amerikaanse versie van een bevindelijk-gereformeerd gelovige die maar over één onderwerp kan zingen: de diepe verdorvenheid van ons mensen, en van daaruit de vreugde die hij vindt in Christus’ verlossingswerk. De hartstochtelijke waarmee hij dit bezingt, en de rauwe omlijsting ervan door zijn muziek, maakt dat dit bijna naadloos past bij de lijdenstijd. Tot mijn verbazing.”
Een andere aanleiding is het nieuws van zanger Thé Lau. Hij is ongeneeslijk ziek, de kanker is in zijn longen gekropen en de dichter is uitbehandeld. “Nu is Thé Lau geen christen en The Scene [de band van Lau] geen christelijke band. Maar qua rauwheid en doorleefdheid valt er goed van hen te leren. En dan denk ik niet aan de populaire meezinger ‘Iedereen is van de wereld’, dat al eens in The Passion voorkwam, maar aan rauwer werk. Het huiveringwekkende ‘Open’, het gruizige ‘Helden’, of alleen al om de titel intrigerende ‘De schaduw van het kruis’. Inderdaad, ook een nummer van The Scene: ‘… in het niemandsland tussen eerlijkheid en tact’.”
Ter noodzaak meldt Ter Horst dat uiteraard muziek een kwestie van smaak is, et cetera. Maar dat neemt zijn gevoel van rauwheid niet af. Sterker, zijn Stille Avond wordt er een van luisteren naar 16 Horsepower, Johnny Cash, U2, Gene Eugene. Gesproken wordt er niet. Eventueel kaarsen op tafel. En luisteren. “Muziek die je raakt om zo het lijdensverhaal dichterbij te brengen. En dat is ook precies de reden om dit te doen, en dat hoef ik gelukkig niet uit te leggen, want liefhebbers van de Matthäus Passion en The Passion herkennen het: passende muziek kan een boodschap laten afdalen tot op de bodem van je ziel.”

Tags // , , , , , ,

Trackback from your site.

Comments (1)

  • 8 juli 2016 at 02:36 |

    […] jaar geleden betoogde ND-redacteur Gerard ter Horst dat het in de Lijdenstijd wel wat rauwer mocht. De journalist schreef: “Dus vergeet de Matthäus Passion, waarover ik geen kwaad woord wil […]

Leave a comment

You must be logged in to post a comment.