mrt
27
2016

Rauwe Pasen

Author // frits_tromp1
Posted in // Ds. van Zanten

Twee jaar geleden betoogde ND-redacteur Gerard ter Horst dat het in de Lijdenstijd wel wat rauwer mocht. De journalist schreef: “Dus vergeet de Matthäus Passion, waarover ik geen kwaad woord wil schijven, maar die is voor mij (vooralsnog) te hooggegrepen, te elitair en te gestileerd om me dichter bij het kruis te brengen. Vergeet ook The Passion, het passiespel op tv, dit jaar in Groningen, waarvoor het omgekeerde geldt: te volks, en live ook te glad. Ik weet, het voorziet in een behoefte, maar voor mij blijven het te zeer Nederlandstalige reutelteksten. En vergeet dan ook het werk van christelijke oudgedienden als Adrian Snell en Don Fransisco maar, hoezeer ze de lijdenstijd niet onverdienstelijk op muziek hebben gezet. Zelfs bij hen denk ik: het kan… nee, het móet rauwer en doorleefder. Zoals zwart de kleur van rouw is, zo past rauwe muziek bij het wezen van de lijdenstijd.”
Misschien geldt dit ook wel voor het feest van de opstanding. Dan is ‘rauw’ het verkeerde woord, want de opstanding van Jezus is geen treurige geschiedenis, maar een hoopvolle gebeurtenis. Niet per sé rauwer dus, maar wel doorleefder. En net als in de Lijdenstijd grijp ik dan bij voorkeur terug op de (seculiere) popmuziek. Wat te denken van bijvoorbeeld ‘Open’ van The Scene: ‘Ik zoek naar het woord dat alles open maakt, en ik zeg: open, open, open moet het zijn!’
En dan Johnny Cash, zeker in zijn (postume) American Recordings spreken zijn muziek en teksten van het gezaaide lichaam dat opbloeit. Luister naar deel zes van deze cd-serie, wetende dat Cash ten tijde van de opnames met één been al in het graf stond, en ‘Ain’t No Grave’ en 1 Corinthians 15:55 krijgen de betekenis die het verdient.
Dan hebben we het nog niet eens gehad over Bob Dylan, de ‘dominee van Joodse komaf’, de man die Woorden en woorden dusdanig met elkaar verweeft, dat je te maken hebt met een doorleefd verhaal. Nee, niet direct nummers uit zijn ‘christelijke periode’, maar bij voorkeur uit een meer recente tijdsperiode. Een nummer als ‘Ain’t Talkin”, met die fantastische verwijzingen naar de uittocht uit Egypte, maar tegelijk ook naar de uittocht uit de zonde en de verlossing aan het kruis en de daarop volgende ontmoeting met Maria Magdalena in de mystieke tuin.
Of luister naar ‘Pay In Blood’: “The more I take, the more I give / The more I die, the more I live (…) Man can’t live by bread alone / I pay in blood, but it’s not my own”. Zo is het, oude dichter-dominee.

Tags // , , , , , , , , , , , , , , , ,

Trackback from your site.

Leave a comment

You must be logged in to post a comment.