Stille Zaterdag

In de afgelopen week werden we op het Europese continent opgeschrikt door terreur. Haatzaaiers hebben in Brussel zichzelf opgeblazen en zo de angst verstevigd. Angst voor geweld, religieus gemotiveerd door lieden van Islamitische staat. De extremistische moslims zijn inmiddels de poorten van Wenen voorbij en raken het politieke hart van de Europese samenwerking. Mogelijk is het toeval dat deze terreur-aanslagen samenvallen met de zogenoemde Stille of Goede Week – deze week gaat direct vooraf aan Goede Vrijdag, de dag dat Jezus Christus werd gekruisigd.
Een week van bezinning, vandaar dat de Goede Week ook wel de Stille Week wordt genoemd. Net zoals het bijvoeglijk naamwoord ‘Goed’ vooruit grijpt op de vrijdag, verwijst ‘Stille’ in de weeknaam naar de Stille Zaterdag, de enige volledige dag dat de Zoon van God zweeg. En het is dit weekend precies twintig jaar geleden dat Franse cisterciënzer monniken van een Algerijns klooster werden ontvoerd; twee maanden later werden hun onthoofde lichamen teruggevonden.
Reden genoeg om de film Des hommes et des dieux van regisseur Xavier Beauvois weer eens te bekijken. Deze film vertelt het absurde verhaal van die cisterciënzer broeders. Deze mannen wonen in het klooster Onze Lieve Vrouwe van de Atlas in Tibhirine, als begin jaren negentig het moslimterrorisme in dit land opkomt. Hoewel hun situatie steeds penibeler wordt, weigeren deze mannen een veiliger oord te zoeken. Integendeel, de mannen willen juist een teken van hoop zijn: zonder aanziens des persoons bieden ze (medische) hulp aan hun mede-dorpelingen.
Dat ze hun trouw aan het Algerijnse volk met de dood moesten bekopen, zegt iets over hun moed om als christenen (als Christus-belijders) te blijven leven in een land met angst. Om voor de moslimterroristen als barmhartige Samaritanen te leven. Om hun naasten te blijven zien. Het is daarom goed om de namen van deze vermoorde broeders nog maar eens te noemen. Prior broeder Christian en de ‘gewone’ broeders Luc, Christophe, Célestin, Michel, Paul en Bruno.