apr
20
2014

The Passion Camminghaburen

Author // frits_tromp1
Posted in // Ds. van Zanten, JournalistFrits, Modern Times

LEEUWARDEN In de wijk Camminghaburen in Leeuwarden werd gisteravond The Passion opgevoerd. In twee rondes: eenmaal om 19 uur en eenmaal om 21 uur. Technische mankementen lieten het niet toe dat de voorstellingen op tijd begonnen. Desondanks liet het publiek, zo’n 600 man per uitvoering, zich niet wegsturen.
Op eigentijdse wijze werd in Camminghaburen het lijdensverhaal van Jezus vertelt, uitgebeeld op zeven locaties in de wijk. De eerste acte werd opgevoerd op het water naast het winkelcentrum: Jezus (Erwin Kramer) roept zijn leerlingen. De journalisten Judas (Emiel Wendel), Jacoba (Ester Wijma) en Mattheia (Marieke Sytema) met de bouwers Simon (Aale Meester), Andrea (Pauliene Steenbergen) en de vissers Johanna (Janke Dijk) en Petrus (Max Leukfeldt).
Verteller Jaap Schaafsma leidde ‘het volk’ vervolgens langs onder meer het oorlogsmonument Bicornus en de Dr. Algraschool. Op elke locatie werd een deel van de Passie verteld en uitgebeeld. Met goed gevolg: zeker Jezus en Judas werden uitstekend gespeeld. Een prima eigen versie van de bekende landelijke editie.

***

Gisteravond ben ik bij The Passion Camminghaburen geweest. Een kleine variant op de landelijke Passion, dat donderdag in Groningen werd gespeeld. Never change a winning formula. Dus zo werd ook in de Leeuwarder wijk het lijdensverhaal van Jezus verteld op eigentijdse manier: met de taal van vandaag en met popliedjes die we allemaal kennen – of kunnen kennen.
Zo hoorden wij De Zee van Trijntje Oosterhuis langskomen. En Iedereen Is Van De Wereld van The Scene. Ga In Mijn Schoenen Staan en Laat Het Vanavond Gebeuren van De Dijk. Marco Borsato’s Schouder Aan Schouder en Wat Is Mijn Hart. Eén Wereld van Jeroen van der Boom. Het ontroerende Dat Ik Je Mis van singer-songwriter Maaike Ouboter. En last but not least: In Nije Dei van De Kast.
Een mooi initiatief om “gewone mensen” kennis te laten maken met het Paasverhaal. Dat het nodig is, is evident. Steeds minder mensen bezoeken een kerk. En voor steeds meer mensen is Pasen een feest van gezelligheid en eten. Een tweede Kerst.
Als je nagaat dat in beide rondes gisteravond, zo’n zeshonderd mensen meeliepen, dan heb je een groot bereik met The Passion. Daar is niets mis mee.
Maar toch, heiligt het doel de middelen?
Welk beeld roept The Passion op?
Laat ik niet iets zeggen over de landelijke editie van dit “moderne Paasverhaal”. Omdat het in dit stukje gaat over The Passion Camminghaburen, geef ik mijn mening en interpretatie van dit evenement. Hoewel ik in principe blij bent met initiatieven als The Passion, fietste ik gisteravond toch met een gemengd gevoel naar huis.
Welk beeld werd tijdens “Passion” getoond? Het beeld van Jezus, uiteraard. Maar het was niet het beeld van Jezus als Verlosser, die moest sterven vanwege de ‘zonde der mensheid’. Jezus werd voorgesteld als één van ons, een inspirerend figuur. De liedkeuze van de avond gaf evenmin een beeld van een verdorven wereld. ‘Als we schouder aan schouder staan, zal het vanzelf gaan’, laat Borsato ons zingen. ‘Het leven stelt op zich niets voor, het is wat jij er van maakt’, zingen we mee met Trijntje Oosterhuis.
De mens stond centraal in het verhaal in Camminghaburen.
Ook de verbindende teksten in het programmaboekje en van de verteller/’evangelist’ laten iets soortgelijks zien. “Jezus wordt ter dood gebracht. En toch blijkt dit niet het einde te zijn. Want toch is hij op één of andere manier in ons midden. Hij leeft, en is de weg naar een nieuw begin.”
Een uitspraak die uitstekend past binnen de Protestantse Kerk in Nederland. Wij moeten Jezus handen en voeten geven, hem laten opstaan in ons hart, zodat hij inderdaad voortleeft.
Maar daar ben ik het ten principale mee oneens. Jezus is werkelijk opgestaan, niet in ons hart met een leeg graf als plaatje bij het verhaal. Jezus heeft Zich getoond aan Zijn leerlingen. Na veertig dagen voer Hij ten hemel, waar Hij zit aan de rechterhand van de Vader. Als plaatsvervanger heeft Hij zijn Heilige Geest gegeven aan ons. Jezus is er niet, maar Hij is er wel – door Zijn Geest. Dat is iets heel anders dan een mooi verhaal over dat Jezus voortleeft in ons hart, zoals onze geliefden ook bij ons voortleven: zet een foto van een overledene op de schouw en diegene is er toch ‘een soort van’ bij.
Nee. Zo is het niet. En daar jeukte het bij mij, gisteravond. Dat het beeld werd opgeroepen dat we als mensen best in staat zijn om goed voor elkaar te doen. Dat Jezus een inspirerend figuur was, die goede dingen deed. Dat Hij niet fysiek is opgestaan, maar door onze handelingen nog steeds “leeft”.
Welkom bij de cursus “Boeddhisme voor ietsisten”.
Daar jeukt het dus.
Die beginnende vaagheid, waarin iedereen zich kan vinden. En waarmee je dus niets vooruit komt. Want als jij je niet goed voelt bij het ene verhaal, dan doe je toch iets anders?
Terwijl juist het tegennatuurlijke van Jezus’ opstanding ons hele mens-zijn op de kop zet. Niet te geloven, inderdaad: iemand die opstaat uit de dood. Juist het feit dat dit wél is gebeurd, bewijst de zeggingskracht van dit verhaal. Als het een mooi sprookje is, kun je Jezus’ opstanding inwisselen voor iets anders.
Maar aan mooie sprookjes doet God niet.

Tags // , , ,

Trackback from your site.

Leave a comment

You must be logged in to post a comment.