nov
16
2015

Veertien

Author // frits_tromp1
Posted in // Modern Times

Veertien maanden had Bob Dylan nodig om drie van zijn meest besproken albums te maken: Bringing It All Back Home, Highway 61 Revisited en Blonde On Blonde. De laatste telt als de eerste in de studio opgenomen dubbel-elpee in de popgeschiedenis. Veertien maanden, waarin de zanger ook de wereld over trok, al dan niet met een begeleidingsband. Wie dacht dat Dylan tussen januari 1965 en februari 1966 (want over die periode hebben we het) op een creatief dieptepunt zat, komt bedrogen uit.
Nee, die hele jaren zestig waren voor Bob Dylan een hoogtepunt, waarbij hij met songsteksten en muziek strooide alsof het pepernoten waren. Het was een bijzondere tijd, zeker ook voor Dylan – een jongen uit de staat Minnesota; geboren in Duluth, maar getogen in Hibbing. Deze staat is het begin van de rivier de Mississippi, de delta-blues. Al gauw wist de jonge Robert Allen Zimmerman, zoals hij dan nog in de Gemeentelijke Basisadministratie staat, dat hij weg moest uit het gebied met kolenmijnen.
Weg, dus. Op weg, naar New York City. Naar Greenwich Village, om precies te zijn. Een kunstenaarswijk waar veel folkartiesten zich verzamelden. Dat zou de uitvalbasis worden van ‘Zimmy’. Want hij moest daarnaast ook op zoek naar Woody Guthrie, de legendarische vader der folkmuziek, die in een New Yorks ziekenhuis stervende was.
Naarmate Dylan meer muziek begon te maken, werd hij ook populairder. Na vier akoestische folkalbums, maakte hij een (voorzichtige) overstap naar rockmuziek met het album Bringing It All Back Home. De versterkte instrumenten zijn dan nog niet overheersend zoals op Highway 61 Revisited of Blonde On Blonde.
Vanaf dit moment, de opnames voor ‘Bringing’, begint ook het verhaal van The Cutting Edge. Te horen is op deze verzamelbox, hoe Dylan experimenteert. Nummers uitprobeert, soms een walsje, dan een zoveelste-kwartmaat. En alles werd opgenomen en bewaard, tot de kleinste valse start aan toe. Materiaal dat er feitelijk niks toe doet. Het maakt de nummers inhoudelijk niet beter of slechter.
Waarom wordt zo’n box dan wel uitgegeven? Voor elk wat wils, in dit geval. Voor de één een dubbelaar. Voor de ander de box met 6 cd’s. En voor de enkele uitverkorene de doos met liefst 18 (!) schijfjes.
Maar waarom toch? Hiervoor geldt één helder antwoord: de luisteraar kan het creatieve proces van die veertien maanden op de voet volgen; historisch materiaal.

Tags // , ,

Trackback from your site.

Leave a comment

You must be logged in to post a comment.