Verzamelaar

Mannen zijn verzamelaars. Tenminste, dat is dat de biologen ons willen laten geloven. Een erfenis uit de tijd dat we nog op jacht gingen naar eten. Wat we hadden veroverd, wilden we bewaren voor schaarse tijden. Bewaren. Verzamelen.
Of die argumentatie klopt – die van de historische erfenis –, dat weet ik niet. Maar dat beeld van een verzamelaar herken ik wel een beetje. Dan niet in de zin van eten en drinken bijeen schrapen, maar wel het bewaren en zoeken van bepaalde dingen.
In mijn geval gaat het dan om boeken.
Of prozaïscher gezegd: het verzamelen van letters.
Ik heb wel een bepaalde voorkeur voor mijn boekenverzameling. Zoals boeken over Anne Frank, het Joodse meisje dat haar dagboek schreef in het Achterhuis. Boeken over Bob Dylan, zijn liedteksten, interpretaties en biografieën. De boeken van Nico Dijkshoorn, zijn column- en verhalenbundels, zijn romans, zijn zinnen. De (postume) verhalenbundels van wijlen Martin Bril, zijn scherpzinnige observaties, de verhalen van een chroniqueur. Bijbels, verschillende Bijbelvertalingen, Studiebijbels, Bijbeluitgaven, heruitgaven.
Dat soort dingen.
En waarom? Om één reden: om de zinnen in mij op te nemen.
Immers, niets is mooier dan de wereld te vereenvoudigen. In een zin.