mrt
24
2020

Vrijwillig #2

Author // frits_tromp1
Posted in // Modern Times

Daar zat ik weer in het ziekenhuis, als vrijwilliger om patiënten van de aankomsthal naar de betreffende afdeling te rijden. Per rolstoel.
De collega die ik moest aflossen, was een andere dan gisteren. Mijn gister-collega had vandaag een begrafenis. Die dingen gaan gewoon door, ongeacht of corona heerst of niet.
En dus trof ik een nieuwe collega, beplakt met tatoeages over zijn gehele lichaam. Zelfs de kootjes van zijn vingers moesten er aan geloven.
Enfin.
Met een boek met verzamelde verhalen van Karel van het Reve in de tas, stapte ik goedgemutst de ontvangsthal van het ziekenhuis binnen. Na de controle te hebben doorlopen (handen met alcohol wassen, bevestigen dat ik geen klachten heb en niet in een risicogebied ben geweest), mocht ik aan de koffietafel plaats nemen. En vervolgens wachten. En lezen, natuurlijk.
De eerste patiënt moest via route 77 naar de röntgenafdeling worden gebracht, en even later worden gehaald. Mevrouw was ook mee, maar ach: ik ben er voor deze hand- en spandiensten.
De tweede persoon was een man die gisteren ook al kwam. Hij bezocht zijn vrouw op de geriatrie-afdeling. Toen ik hem eind van de middag weer wilde ophalen, kwam hij me in tegengestelde richting tegemoet. Een vriendelijke zuster bracht de heer van stand naar voren.
De laatste patiënt was een mevrouw die naar de longafdeling moest. Derde verdieping, afdeling S. “Ik kan zelf nog wel wat lopen, maar niet zo veel. Ik voel me wel een beetje schuldig dat mensen voor mij moeten werken.”
Ik werk ook niet.
Tenminste, voor deze activiteit staat geen vergoeding tegenover.
Vlak voor het scheiden van de markt kwam een verzoek of ik een patiënt wilde halen van lifblok 4. Dat wilde ik wel. Maar waar ik ook keek, geen patiënt die op een lift stond of zat te wachten. Ook niet op de eerste verdieping. En niet op de tweede. Evenmin op de derde verdieping.
Dus ik kon weer onverrichter zaken naar voren terug.
Nou ja, niet helemaal. Want op de gang kwam ik de mevrouw tegen die ik gisteren naar de kaakchirurg bracht. Vandaag was ze monter. De morfine verzachtte de pijn, ze kon ook weer wat praten. Met een slangetje in haar huis.
Nog twee nachtjes en dan mag ze naar huis.
Er gloort hoop aan de horizon.

Tags // , , , , , , ,

Trackback from your site.

Leave a comment

You must be logged in to post a comment.