jan
15
2018

Kennen

Author // frits_tromp1
Posted in // Ds. van Zanten

Voor een afspraak bij de tandarts meldde ik mij bij het Tandheelkundig Centrum in Zuiderburen. Vanaf mijn woonplek een mooi stukje fietsen. Niet verkeerd, want zo pik je gelijk je beweging mee. Maar met een stevig windje scheld ik op de dag dat ik mijn tandartsenpraktijk in Leeuwarden uitzocht. Gedane zaken nemen geen keer en met de frisse tegenzin en dito tegenwind toog ik naar de tandarts.
Bij de balie meldde ik me keurig op tijd. “Meneer Tromp, u bent er. U kunt plaatsnemen in de wachtkamer,” zegt de assistente. Elke keer doet het me weer deugd dat de dames mij herkennen. Wat natuurlijk gewoon hun vak is, maar toch. Het gekend worden doet je wel goed. Bij je naam worden genoemd zonder je eerst te moeten voorstellen, doet je ook goed.
Ik moest denken aan wat wijlen Pim Fortuyn in zijn autobiografie schreef over zijn middelbare schooltijd. Zijn zelfgeschreven levensverhaal Autobiografie van een babyboomer las ik kort na de moord door Volkert van der Graaf. Het Mendelcollege te Haarlem van de paters Augustijnen was de locatie waar Fortuyn zijn adolescentie beleefde. Vol lof schrijft hij over de rector, pater Hutjens, het volgende:
“Van ons jongens, 450 in getal, kende hij onze voor- en achternaam. Bij aanvang van het nieuwe schooljaar ging hij trainen. Staand op het majestueuze bordes voor zijn werkkamer noemde hij de passanten bij de wisseling van de lessen bij hun naam. In het begin ging dat tot grote hilariteit van ons natuurlijk mis, maar binnen een week had hij het onder de knie en wa de nieuwe jongenskolonie ingelijfd. Zijn kennis van je naam en in de loop der jaren van je wederwaardigheden gaf een groot gevoel van geborgenheid en erkenning. Voor hem was je iemand met een naam en een curriculum. Moeiteloos werden feiten en omstandigheden door hem in stelling gebracht als dat nodig was. Uiteraard handhaafde hij het gezag en trok één lijn met de leraren, maar hij koos altijd partij voor ons, zijn jongens.”
Nu ik deze scene opnieuw lees, ontroert me het alweer. Zeker op de leeftijd van de middelbare school is het zo belangrijk om opgemerkt te worden. Om niet een toevallige passant te zijn, maar opgemerkt te worden door wie de zorg over je hebben genomen.
Daar moest ik aan denken, toen ik plaats nam in de wachtkamer in Zuiderburen.

Tags // , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Trackback from your site.

Leave a comment

You must be logged in to post a comment.