Terecht legde de dominee van dienst een relatie met Bevrijdingsdag. In de kerk is het elke week bevrijdingsdag. Dat het dit jaar samenvalt met een nationale feestdag, is een mooie samenloop van omstandigheden. De voorganger preekte over 1 Korintiërs 15, over de opstanding van Christus en de inhoud van de verkondiging.

O Death, where is thy sting
O Grave, where is thy victory

Het mag wel wat rauwer met Pasen. Dat betoogde Gerard ter Horst, redacteur van het Nederlands Dagblad, een aantal jaar geleden. Een terechte oproep: “Zelfs bij christelijke oudgedienden als Adrian Snell en Don Fransisco denk ik: het kan… nee, het móet rauwer en doorleefder. Zoals zwart de kleur van rouw is, zo past rauwe muziek bij het wezen van de lijdenstijd.”

Twee jaar geleden betoogde ND-redacteur Gerard ter Horst dat het in de Lijdenstijd wel wat rauwer mocht. De journalist schreef: “Dus vergeet de Matthäus Passion, waarover ik geen kwaad woord wil schijven, maar die is voor mij (vooralsnog) te hooggegrepen, te elitair en te gestileerd om me dichter bij het kruis te brengen. Vergeet ook The Passion, het passiespel op tv, dit jaar in Groningen, waarvoor het omgekeerde geldt: te volks, en live ook te glad. Ik weet, het voorziet in een behoefte, maar voor mij blijven het te zeer Nederlandstalige reutelteksten. En vergeet dan ook het werk van christelijke oudgedienden als Adrian Snell en Don Fransisco maar, hoezeer ze de lijdenstijd niet onverdienstelijk op muziek hebben gezet. Zelfs bij hen denk ik: het kan… nee, het móet rauwer en doorleefder. Zoals zwart de kleur van rouw is, zo past rauwe muziek bij het wezen van de lijdenstijd.”

Vorige week was het de Stille Week. In deze week wordt de lijdenstijd van Jezus herdacht. In de laatste week tot aan Zijn dood (vanaf Palmpasen, het moment dat Hij op een ezel Jeruzalem binnenkwam) wordt zijn lijden “gevierd”.

O Death, where is thy sting?
O Grave, where is they victory?
O Life, you are a shining path.
And hope springs eternal, just over the rise,
When I see my redeemer beckoning me.