sep
16
2013

Taizé Leeuwarden

Author // frits_tromp1
Posted in // Modern Times

Zondagavond werd in de Lutherse kerk in Leeuwarden weer het maandelijkse Taizé-gebed gehouden. Ik heb wel wat met de Leeuwarder Taizé; afgelopen maart werd in de Friese hoofdstad de landelijke ontmoeting gehouden. Bij de organisatie ben ik betrokken geweest. Reden dus om na dit weekend de maandelijkse gebeden mee te beleven.
Taizé is een dorpje in Zuid-Frankrijk, waar de Zwitserse broeder Rogier een ‘jongerenklooster’ opende. Sindsdien reizen jaarlijks duizenden jongeren naar deze gemeenschap, om zich te laten inspireren. En de laatste jaren worden in meer en meer steden gebeden gehouden ‘in de stijl van Taizé’.
Een oecumenische bijeenkomst, waarbij het niet gaat over je kerkelijke bloedgroep. Dat is van geen belang. Wie bij Taizé komt, zou al een gelovige genoemd kunnen worden. De aanwezigen ontmoeten elkaar op het snijvlak van samenleving en religie.
Na afloop van een viering is in het lokaal naast de kerkzaal ruimte om elkaar te ontmoeten bij een kopje koffie. Dat levert vaak mooie plaatjes op. Ik neem graag een kopje koffie, en zet me dan aan de zijkant van het geheel neer. Want niets is mooier dan een groep mensen te observeren.
Terwijl ik gisteravond zo zat te observeren, kreeg ik gezelschap van een andere Taizé-bezoeker. Of het niet leuker was om in de groep te zitten. Ik liet hem weten dat ‘leuk’ een subjectief woord was. Deze openingszin bleek voor de man het signaal om van wal te steken.
Hij praatte, alsof hij blij was weer eens een gesprek te kunnen voeren. De man liep leeg met woorden. Dat heb je wel eens, dat iemand volledig leegloopt. Dankbaar dat hij weer een oor ter beschikking heeft.
De beste man vertelde over zijn geloof. Hoe hij van gereformeerd jongetje naar meer oecumenisch was geschoven. Maar dat hij daar in zijn familie niet teveel over sprak. Zoiets moet je niet doen. Over zijn werk, als verpleegkundige bij dementerenden. Over zijn vroegere werk als militair, waarbij hij uit de school klapte over een aantal dossiers.
Aan het gesprek kwam een natuurlijk einde. De gewezen soldaat moest opruimen in de kerk. Reden voor mij om huiswaarts te gaan. Terwijl ik naar buiten liep, schrok ik.
Niet dat het verhaal van mijn gesprekspartner me angst had ingeboezemd. Of vanwege een slechte grap met een emmer water bovenop de openstaande deur. Ik schrok vanwege de duisternis buiten.
Half september, half negen ’s avonds. Frisse wind. Het leek alsof ik laat op de avond naar huis ging fietsen. Maar zo laat was het niet.
Ik besefte dat de komende vieringen meer en meer in het duister zouden plaatsvinden. Maar voordat ik in een religieuze mijmering dook, richtte ik mijn blik weer op aardse zaken. De volgende ochtend zou ik weer vroeg opstaan voor mijn ochtendwandeling.

Tags // , , ,

Trackback from your site.

Leave a comment

You must be logged in to post a comment.