The Last Waltz

De lente lijkt aan een opmars bezig te zijn. Plots had ik zien om naar The Band te luisteren, en dan vooral naar The Last Waltz. Dit is het afscheidsconcert van The Band uit 1976, gegeven in Winterland waar de mannen acht jaar eerder voor het eerst optraden als The Band.
Is het niet een wat arrogante naam om jezelf Thé Band te noemen? De vier Canadezen en de boerenzoon uit Arkansas hadden daar geen enkele moeite mee. Eind jaren vijftig vormden ze de begeleidingsband van Ronnie Hawkins en noemden zichzelf The Hawks. Ronnie Hawkins & The Hawks. Zes jaar later ontdeden de muzikanten zich van hun frontman, probeerden even op eigen benen te staan totdat Bob Dylan deze jongens “ontdekte”.
Dylan was in die periode bezig over te stappen naar elektrische muziek. Voor zijn tournee kon hij wel een goede begeleidingsband gebruiken. De mannen leenden zich ook al uit als sessie-muzikanten, en Dylan kende onder meer de gitarist al van de opnames van Blonde On Blonde. Enfin, toen Dylan met deze mannen de wereld over trok, sprak iedereen over ze als ‘the band’: Dylan, het management, de muzikanten zelf.
Toen Dylan na een mysterieus motorongeluk voor lange tijd niet meer op tournee ging, betrokken de heren een groot roze huis in West Saugerties, New York, namen muziek op en brachten hun eerste elpee uit: Music From Big Pink. Een bandnaam? The Band, uiteraard, want zo kende iedereen hen.
Wie? Drummer Levon Helm, de boerenzoon uit Arkansas, daarnaast uitstekend zanger en mandoline-speler. Pianist Richard Manual, de zanger met de hoge stem, die zich daarnaast opstelde als een verdienstelijk drummer. Bassist Rick Danko, die verder ook onder meer viool speelde. Gitarist ‘Jamie’ Robbie Robbertson, die hofleverancier was voor wat betreft de liedjes. En uiteraard The Nutty Professor Garth Hudson, de organist met een klassieke scholing, die verder een geweldig saxofonist was.
In 1976 was de koek op voor The Band. Het was mooi geweest: zestien jaar touren met Hawkins, Dylan en zichzelf. Onderlinge spanning over wie de belangrijkste was binnen de groep. Geld, vanzelfsprekend. En dus namen de mannen afscheid met een groots concert.
Een verslag van The Last Waltz is er. In een uitstekende film van Martin Scorsese, een drie-elpee, een dubbel-cd en een vier-cd. Voor elk wat wils.
Ik had daar dus zin in, dat afscheidsconcert. En zo trok ik het meest uitgebreide verslag uit de kast, de vier-cd. Omdat de zomer gloort aan de horizon. Omdat de gele hoes zo past bij de zon. Omdat de muziek van The Band bijzonder goed in elkaar zit. Vanwege de drie sterke zangers. Omdat…
Ach, soms heb je geen reden nodig om naar muziek te luisteren.